ويترين سال آينده سينما چه رنگي خواهد گرفت؟

به گزارش خبرنگار خبرگزاري صدا و سيما؛ با اعلام 11 فيلم سينمايي بخش نگاه نو و 22 فيلم بخش سوداي سيمرغ جشنواره فيلم فجر تا حدودي چشم انداز سينماي ايران در سال آينده مشخص شد.

با اينکه هنوز اين فيلم ها به نمايش در نيامده اند، با توجه به صحبت هايي که از داوران و عوامل فيلم ها شنيده مي شود و بخش هايي که از فيلم ها منتشر شده است به نظر مي رسد که بالاي 90 درصد اين 33 فيلم به بيان معضلات اجتماعي با بيان هاي مختلف مي‌پردازند.

از بين فيلم هاي بخش نگاه نو به غير از فيلم سينمايي «جشن تولد» به کارگرداني عباس لاجوردي که روايت گر برشي از زندگي مردم سوريه است و فيلم سينمايي ايستاده در غبار ساخته محمدحسين مهدويان که بخش هايي از زندگي احمد متوسليان را به تصوير مي‌کشد، ساير فيلم ها مضامين اجتماعي را به نمايش در مي‌آورند.

برخي آثار مثل خانه اي در خيابان چهل و يکم با زباني نرم و برخي ديگر نيز تلخ تر مشکلات جامعه را روايت مي کنند.

در بين فيلم هاي سوداي سيمرغ نيز مشابه همين موضوع به چشم مي خورد.

فريدون جيراني يکي از اعضاي هيئت انتخاب فيلم هاي سي و چهارمين جشنواره فيلم فجر در برنامه سينمايي شبکه 4 سيما درباره فيلم هاي اين دوره گفت: درصد بالاي فيلم هايي که امسال مي بينيم يک تلخي را منتقل مي کنند، اما تلخي فيلم هاي امسال از نگاه اجتماعي فيلمسازان مي آيد نه نگاه سياسي.

عليرضا شجاع نوري يکي ديگر از اعضاي هيئت انتخاب اين دوره نيز در همين برنامه گفت: نکته اي که در تلخي فيلم ها ديدم اين بود که در جمع کاراکترها تعداد شخصيت هاي خوب بيشتر شد و شخصيت هاي سياه و سفيد کمتر داشتيم و متوجه مي شديم همه در خودشان خوبي‌هايي دارند و اينطور منتقل نمي شد که يک اقليت سفيد بين اکثريت سياه گير کرده اند.

رضا مقصودي يکي ديگر از اعضاي هيئت انتخاب اين دوره در گفتگو با خبرنگار ما درباره فيلم هاي حاضر در اين دوره جشنواره فيلم فجر گفت: نسبت به فيلم هاي اين دوره خوشبين هستم و به نظرم سينماي ايران در اين دوره يک گام به جلو برداشته است؛ اين حرکت رو به جلو در فيلم اولي ها بيشتر ديده مي شود و در صورت برنامه ريزي درست در سال آينده سينماي پر رونقي خواهيم داشت.

يکي ديگر از اعضاي هيئت انتخاب اين جشنواره که علاقه اي به انتشار نامش نداشت نيز گفت: در بين فيلم هايي که انتخاب شد تمام موضوعات وجود داشت و نمي توانيم تفکيک کنيم که مثلا فيلم هاي امثال اميدبخش و يا سياه است.

در هر صورت چند سالي است که کمتر شاهد وجود رگه هاي اميد در دل مسائل اجتماعي مطرح شده در سينماي ايران هستيم و بسياري از مخاطبان طالب ديدن فيلم هايي از جنس اميد هستند و از دنبال کردن معظلات اجتماعي با تلخي سينمايي خسته شده اند.

حالا بايد منتظر ماند و ديد فيلمسازان چه فيلم هايي را به جشنواره سي و چهارم آورده اند و داوران چه فيلم هايي را شايسته حضور در اين رقابت بزرگ سينمايي دانسته اند و در کل ويترين سال آينده سينماي ايران چه رنگي به خود مي‌گيرد.