شیراز، اولین و آخرین انتخاب سعدی پس از سال ها جهان گردی+فیلم

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، مرکز فارس، سعدی سال  563 هجری در شیراز مرکز فارس   دیده به جهان گشود و نام او را مصلح الدین یا به قولی مشرف الدین عبدالله گذاشتند.

سعدی به زیبایی بین محتوا و غالب کلام تعادل برقرار کرده و جنبه های انسانی و نکات اخلاقی را در این تعادل به مخاطبان ارائه کرده است. آنچه سعدی را به اختر آسمان ادبیات فارسی تبدیل کرده و موجب شده انسان ها در برابر قدرت کلامش سر تعظیم فرود آورند شیوایی قلم اوست .

عشق سعدی به ویژگی های معنوی ، اخلاقی موجب شده نه تنها مخاطبان فارسی زبان که در همه دنیا سعدی را به سبب سخنان حکیمانه اش بستایند.

بماند سال ها این نظم و ترتیب            زما هر ذره خاک افتاده جایی
غرض نقشی است که از ما باز ماند    که هستی را نمی بینم بقایی

پدر سعدی، عبدالله در خدمت سعد بن زنگی بود که احتمال دارد شاعر شیرین سخن شیراز نیز به عنوان حق شناسی تخلص سعدی را برای خود انتخاب کرده است. یکی از مشخصات نبوغ سعدی در این است که از کوچکترین حادثه زندگی خود  درسی اخلاقی می دهد.

در چندین جای کلیات کودکی او مطرح است و چنین مینماید که او از دوران طفولیت خود خاطره ای دلنشین و در عین حال حزن انگیز دارد وچگونگی سال های خردسالی اش در بوستان آمده که از آنجا می توان فهمید پدرش از کارکنان ساده دیوان اما در رفاه بوده است.

ز عهد پدر یاد دارم همی                       که باران رحمت بر او هر دمی

بعد از مرگ پدر، سعدی در شیراز تنها ماند. او که از هوش و ذکاوت بالای خود نزد همه انگشت نما بود، رهسپار بغداد و وارد مدرسه نظام شد و از سال 574 تا 604 یعنی تا سال فوت اتابک سعد بن زنگی و بر تخت نشستن فرزندش ابوبکر، در بغداد ماند.

سعدی در کلیات از سفر به آسیای مرکزی، هندوستان، شام، مصر، عربستان، حبشه و مغرب  بدون آن که کمترین سرنخی برای ترتیب این سفرها معلوم شود، نام برده است.

در دو سال دو شاهکار شعر اخلاقی او یعنی بوستان در سال 636 و گلستان در سال بعد آن  خاتمه یافت که نام سعدی را جاودان کردند. سعدی در نزدیکی بقعه خود در حومه شهر به خاک سپرده شد.

 از سعدی، آثار بسیاری در نظم و نثر برجای مانده‌است، بوستان کتابی منظوم در اخلاق،گلستان به نثر مسجع، دیوان اشعار شامل غزلیات و قصاید و رباعیات و مثنویات و مفردات و ترجیع‌بند و غیره (به فارسی) و چندین قصیده و غزل عربی، صاحبیه مجموعه چند قطعه فارسی و عربی که سعدی در ستایش شمس‌الدین صاحب دیوان جوینی، وزیر اتابکان سروده، قصاید سعدی که قصاید عربی سعدی حدود هفتصد بیت بیشتر با محتوای غنا، مدح، اندرز و مرثیه و قصاید فارسی در ستایش پروردگار و مدح و اندرز و نصیحت بزرگان و پادشاهان، مراثی سعدی قصاید بلند سعدی که بیشتر آن در رثای آخرین خلیفه عباسی المستعصم بالله سروده شده‌ و در آن هلاکوخان مغول را به خاطر قتل خلیفه عباسی نکوهش کرده‌ است.