نتیجه گرایی بی نتیجه در بسکتبال سه نفره

    تیم‌های ملی بسکتبال سه نفره زنان و مردان ایران در شرایطی از کاپ آسیا ناکام خارج شدند که نگاهی نتیجه گرا در انتخاب این تیم‌ها دخالت داشت.
    بسکتبال سه نفره به طور حرفه‌ای در ایران، عمری طولانی ندارد. فعالیت‌های این رشته در سه سال اخیر جدی‌تر شده و از پارسال با اعزام‌های متعدد بین المللی به شکل حرفه‌ای در آمده است. علاوه بر این اعزام ها، شکل مردمی این رشته هم با برگزاری رویداد‌ها (ایونت های) متعدد در داخل کشور شکل گرفت.
    تازگی رشته سه نفره باعث شده است که مرز قهرمانی و همگانی در این رشته دقیق نباشد و برای بازیکنان حاضر در رویداد‌های سه نفره (به اصطلاح خیابانی) این انتظار پیش آید که مستقیما با حضور در چند رویداد به تیم ملی راه یافته و در مسابقات بزرگی مانند کاپ آسیا و جام جهانی شرکت کنند. در حالی که هنوز مجالی برای اثبات این بازیکنان در سطح حرفه‌ای پیدا نشده است و کمیته بسکتبال سه نفره با توجه به نگاه نتیجه گرا به این رشته،​ همچنان سراغ بازیکنان مطرح پنج نفره می‌رود.
    تیم‌های سه نفره بانوان و آقایان با همین نگاه برای مسابقات کاپ آسیا انتخاب شدند و مسئولان کمیته سه نفره در پاسخ به انتقادات از این تیم‌ها تاکید داشتند که در سطح کاپ آسیا و جام جهانی نگاه به نتیجه وجود دارد.
    تیم آقایان در کاپ آسیا از مرحله انتخابی فراتر نرفته و به جدول اصلی نرسید. تیم بانوان هم که از جدول اصلی (با توجه به رنکینگ) کار خود را شروع کرد، در همان مرحله نخست با دو باخت مقابل تایلند و ترکمنستان حذف شد.
    با نگاه به این نتایج می‌توان فهمید که نگاه نتیجه گرا در انتخاب بازیکنان مطرح پنج نفره به خصوص در بخش بانوان چندان هم نتیجه بخش نبوده است و شاید نیاز به بازبینی سیاست‌های بسکتبال سه نفره باشد.
    از طرفی هنوز بستر‌های حرفه‌ای بسکتبال سه نفره در کشور ایجاد نشده و علاوه بر نداشتن گردش مالی،​ تیم‌های اختصاصی سه نفره و لیگ این رشته راه اندازی نشده است؛ بنابراین انتظار از بازیکنان حاضر در تیم‌های ملی سه نفره برای رها کردن بسکتبال پنج نفره هم منطقی به نظر نمی‌رسد و بازیکنان اختصاصی سه نفره (بسکتبالیست‌های خیابانی) هنوز اعتماد لازم را برای حضور در تیم‌های ملی جلب نکرده اند.
    با این اوصاف شاید اصلاح این تفکر در شرایط فعلی کافی باشد که بازیکنان مطرح بسکتبال پنج نفره، ​ لزوما در رشته سه نفره موفق نیستند. ضمن اینکه سرمایه گذاری بیشتر روی بازیکنانی مانند علی الله وردی، نوید خواجه زاده، شایان پورکاوه و ... در تیم‌های ملی سه نفره انجام شود که شانس زیادی برای حضور در تیم ملی اصلی پنج نفره ندارند و نیازی به تقسیم تمرکز خود روی هر دو تیم ملی سه نفره و پنج نفره نخواهند داشت.