پلیس آمریکا هر سال حدود ۱۰۰۰ نفر را می‌کشد

کسانی که دهه‌ها این موضوع را دنبال کرده اند، شاهد تکرار و تغییر نکردن این روند در هر سال بوده اند.
دارِل استِیونز رئیس پلیس سابق شارلوت (کارولینای شمالی) گفت: "توضیح دادن اینکه چرا ما سال به سال شاهد تغییری در آمار تیراندازی پلیس نبوده ایم، سخت است. سرمایه گذاری زیادی بر آموزش کاستن از تنش و درگیری صورت گرفته است. کار زیادی انجام شده است. "
اکثریت قاطع کسانی که کشته می‌شوند، مسلح هستند. حدود نیمی از افرادی که بر اثر شلیک مرگبار پلیس جان می‌بازند، سفیدپوست هستند. اکثر تیراندازی‌ها بیشتر در حد یک ماجرای خبری باقی می‌ماند و توجه‌ها را به خود جلب نمی‌کند.
برخی از آن‌ها به بحث‌هایی در کشور درباره نژاد و پلیس تبدیل می‌شوند. آن‌هایی که بلندترین اعتراضات را موجب می‌شوند، مواردی هستند که در آنها، فرد هدف قرار گرفته سیاه پوست یا غیرمسلح، یا هردوی اینهاست. در این موارد پلیس تحت شدیدترین بررسی‌ها قرار گرفته است.
از زمانی که واشنگتن پست ثبت این آمار را شروع کرده است، سیاه پوستان با آماری نامتناسب هدف گلوله پلیس قرار گرفته اند و کشته شده اند؛ هم در آمار کلی تیراندازی به مردم و هم در آمار تیراندازی به افراد غیرمسلح. تعداد افراد سیاه پوست غیرمسلحی که از سال ۲۰۱۵ با شلیک پلیس کشته شده اند، کاهش یافته است، اما چه مسلح، چه غیرمسلح، سیاه پوستان همچنان با آماری نامتناسب نسبت به جمعیت شان و بسیار بیشتر از سفیدپوستان هدف گلوله پلیس قرار می‌گیرند و کشته می‌شوند.
در سال‌های اخیر مواردی ثبت شده است که در آن پلیس بدون شلیک گلوله موجب کشته شدن فردی رنگین پوست شده است.
اریک گارنر در تصاویری که از او منتشر شد، بر اثر فشار بازوی پلیس نیویورک بر گردنش در سال ۲۰۱۴ خفه شد. فِرِدی گرِی سال بعد از آن در بالتیمور بر اثر آسیب دیدن شدید نخاعش جان باخت، این آسیب زمانی به او وارد شد که به داخل خودروی پلیس منتقل شد.
خشمی که اکنون سراسر آمریکا را فراگرفته است، با انتشار ویدیویی از مینیاپلیس شروع شد که نشان می‌داد فلوید دست بسته بر زمین خوابانده شده است و زانوی پلیس سفیدپوست بر روی گردن اوست. پلیس به رغم اینکه فلوید می‌گوید "نمی توانم نفس بکشم" نه دقیقه او را در این وضعیت نگه می‌دارد که بر اساس بررسی ها، در سه دقیقه آخر فلوید دیگر خفه شده است.
این شکلی از استفاده از نیروی زور است که اگر فیلم آن منتشر نمی‌شد، مورد توجه عمومی قرار نمی‌گرفت. اعتراضاتی که در شهر‌های مختلف آمریکا شکل گرفت، نه فقط تاکتیک‌های پلیس که نابرابری‌های نژادی گسترده‌تر را هدف قرار داد که با زندگی مردم آمریکا آمیخته است.
گرِیلَن هاگلر از مسئولان کلیسای مینیاپلیس گفت مرگ فلوید "یک نمونه از سیستم ادامه دار سرکوب" بود. "ما برخی اسم‌ها را می‌دانیم، اما هزاران نفر دیگر هستند که ما آن‌ها را نمی‌شناسیم. (متوجه کشته شدن آن‌ها نمی‌شویم) "
نارضایی گسترده در سراسر آمریکا از پلیس، در میانه همه گیری بروز کرده است که مشخصا از سیاه پوستان آمریکا قربانیان بیشتری گرفته است. این نارضایی همچنین به دنبال حوادث مشابه دیگری نظیر کشته شدن بریانا تیلور، پرستار سیاه پوست آمریکایی که در خانه اش هشت بار هدف شلیک پلیس قرار گرفت و احمد آربری جوان سیاه پوستی که در حین دویدن هدف گلوله دو مرد سفیدپوست قرار گرفت و کشته شد، بروز کرده است.
در عین حال به زعم برخی ناظران، آمار تیراندازی‌های مرگبار پلیس در آماری که نشان می‌دهد هر ساله در آمریکا ۴۰ هزار نفر در درگیری‌ها با سلاح گرم کشته می‌شود، گم می‌شود.
از سال ۲۰۱۵، ۷۰ درصد کسانی که با شلیک پلیس کشته شدند، یا سلاح سرد یا گرم در اختیار داشتند. سفیدپوستان ۶۰ درصد جمعیت آمریکا را در بر می‌گیرند و ۴۵ درصد افرادی هستند که به ضرب گلوله پلیس این کشور کشته می‌شوند. سیاه پوستان ۱۳ درصد جمعیت آمریکا را شامل می‌شوند و ۲۳ درصد افرادی هستند که با شلیک پلیس کشته شده اند. اسپانیایی تبارها، ۱۸ درصد جمعیت آمریکا را شامل می‌شوند و در این آمار ۱۶ درصد از قربانیان شلیک مرگبار پلیس هستند.
در آمریکا کسی نیست که به این سوال پاسخ دهد که پلیس چه وقت می‌تواند شلیک کند و کسی را بکشد. هیچ کس با قطعیت پاسخ این سوال را نمی‌داند.
واشنگتن پست از زمانی که ثبت این آمار را شروع کرد، با این نکته روبرو شد که مردم دو برابر آنچه در آمار اف بی آی گزارش می‌شود، هدف گلوله پلیس قرار گرفته و کشته شده اند.
در سال ۲۰۱۵، پلیس آمریکا ۹۴ فرد غیرمسلح را کشت که بیشترین آن‌ها –یعنی ۳۸ نفر- سیاه پوست بودند.