شخصیت‌های سینمایی روان‌آزار!

به گزارش گروه وب‌گردی خبرگزاری صدا و سیما، به ‌رغم این‌که در فیلم‌های سینمایی، شخصیت‌های بسیاری با اختلال شخصیت روان‌آزاری نمایش داده شده‌اند، تنها تعداد کمی از آنها به واقعیت شبیه هستند.

 

 

 

 

اختلال شخصیتی روان‌آزاری، بسیار کمیاب است. برآورد می‌شود که از کل جمعیت زمین، تنها یک درصد این اختلال را دارند، اما اعمالی که انجام می‌دهند، به عده بسیاری آسیب می‌زند.

 

شخصی که مدت‌ها روی روان‌آزارها یا همان سایکوپات‌ها مطالعه کرده است، توضیح می‌دهد که این افراد رفتار‌های تکانشی و بدون ترس، بی‌احتیاطی، بی‌قیدی، بی‌مسئولیتی و رفتار‌های ضد اجتماعی دارند.

 

روان‌آزارهای بسیاری، در فیلم‌های سینمایی به تصویر کشیده شدند، اما همگی آنها دقیق و به واقعیت نزدیک نیستند.

 

در سال ۲۰۱۴ تحقیقی بر روی روان‌آزاری انجام شد و بیش از ۴۰۰ فیلم سینمایی از سال ۱۹۱۵ تا ۲۰۱۰ با شخصیت‌های منفی و روان‌آزار مورد بررسی قرار گرفت تا مشخص شود کدام‌یک از آنها اختلال روان‌آزاری را به درستی، به تصویر کشیدند.

 

آنها در ۱۲۶ فیلم سینمایی، شخصیت‌های روان‌آزار باورپذیر پیدا کردند که تنها ۲۱ مورد از آنها زن بودند. به‌طور غیر قابل باوری، شخصیت پاتریک بیتمن در فیلم «روانی آمریکایی»، نورمن بیتس در فیلم «روانی» و هانیبال لکتر در «سکوت بره‌ها» با ویژگی‌های روان‌آزاری یکسان نیستند. این شخصیت‌ها را «بوگی من» معرفی می‌کنند که هدف آنها تنها ترساندن است.

 

کدام شخصیت‌ها به روان‌آزارها شباهت بیشتری داشته‌اند؟

 

 

فیلم روز تمرین، محصول سال ۲۰۰۱، داستانی از تقابل پلیس خوب و بد و پلیس فاسد در لس‌آنجلس را روایت می‌کند. کل مدت فیلم در ۲۴ ساعت روایت می‌شود و پلیسی به نام آلونزو هریس (با بازی دنزل واشینگتن) یک پلیس تازه‌کار را از مراحلی عبور می‌دهد که استقامت شخصیتی او را بسنجد.

 

یکی از ویژگی‌های روان‌آزاری که از سوی این شخصیت اجرا می‌شود، گذشتن از مرز‌های شخصی است. روان‌آزارها نیز به هنجار‌های اجتماعی احترام نمی‌گذارند و به دنبال نقاط ضعف دیگران هستند.

 

 

گوردون گکو با بازی مایکل داگلاس در فیلم وال استریت محصول سال ۱۹۸۷ نمونه دیگری از روان‌آزاری است. او یک تاجر است و ثروت زیادی دارد. به گفته یک روان‌شناس، ۴ شغل ریاست، وکالت، کار در رسانه‌ها و فروشندگی، انتخاب‌های اصلی روان‌آزارها هستند. این نوع از روان‌آزارها در محیط کار، به نوعی استاد عروسک‌گردان هستند و گوردون گکو، بهترین نمونه آن است.

 

 

 

 

 

در فیلم استخوان‌های دوست‌داشتنی، شخصی یک دختر ۱۴ ساله را به قتل می‌رساند و روح این دختر، خانواده از هم پاشیده شده خود را نظاره‌گر است. او در تلاش است که به گونه‌ای با شخصی ارتباط برقرار کند و بگوید که قاتل او، جورج هاروی است.

 

هاروی، شخصیت مرموزی است که مجموعه‌ای از عروسک را در نزدیکی یک مدرسه دارد، اما در زیرزمین آن دختران را به کام مرگ می‌کشاند. بازیگر فیلم، دو روز را با مأمور اف بی ‌آی می‌گذارند که در نهایت نشان دهند یک روان‌آزار واقعی چگونه است.

 

 

 

 

 

این فیلم سینمایی محصول سال ۱۹۸۶ بر اساس یک قاتل سریالی واقعی به نام هنری لی لوکاس ساخته شده است و مایکل روکر در نقش آن بازی می‌کند. هنری، فردی است که بعد از کشتن مادرش به زندان می‌رود و بعد از آزادی دوباره راه خشونت خود را ادامه می‌دهد.

 

او به همراه اوتسی تول، قتل‌هایی را انجام می‌دهند. او در واقعیت به جرم قتل ۱۱ تن محکوم می‌شود، اما به ادعای خودش، او بیش از ۳ هزار تن را به قتل رسانده است. او به دلیل تبدیل شدن خود به یک روان‌آزار، مادرش را سرزنش می‌کرد و می‌گفت در کودکی او را تحقیر ‌کرده و گاه به اندازه‌ای او را کتک زده که به درمان اورژانسی نیاز داشته است.

 

 

 

 

 

بعد از بررسی بیش از ۴۰۰ فیلم سینمایی، متخصص‌ها به این نتیجه رسیدند که باورپذیر و واقعی‌ترین روان‌آزار سینما شخصیت آنتون چیگور است که خاویر باردارم در فیلم «جایی برای برای پیرمرد‌ها نیست» بازی کرد. آنها درباره این شخصیت نوشتند که به‌نظر، او آسیب‌ناپذیر است و به هر نوعی از انسانیت و احساس، مقاومت نشان می‌دهد.

 

 

 

 

این فیلم، اقتباس درباره شخصی است که ۲ میلیون دلار از یک مبادله ناموفق مواد مخدر به سرقت می‌برد. به همین دلیل، از سوی آنتون چیگور که یک قاتل بی‌رحم است، تعقیب می‌شود.