نگاهی به ظهور و افول حمل و نقل ماشین با هواپیمای کارور

به گزارش گروه وبگردي خبرگزاري صدا و سيما، ظاهر این هواپیما بسیار نامناسب و بد شکل است چراکه دماغه عجیب آن در تناسب با بقیه اعضای این هواپیما نیست و شکل و شمایل این هوایپما را خنده‌دار کرده است. با این وجود کاروِر در فیلم سینمایی Goldfinger که یکی از فیلم‌های جیمز باند محسوب می‌شود حضور داشته است.

این هواپیمای عجیب و غریب در واقع هواپیمای کاملا اصلاح شده از مدل داگلاس DC-4 است که در دهه ۱۹۵۰ برای ماموریت‌های خاص در نظر گرفته شده بود. این هواپیما قابلیت این را داشت که ماشین‌هایی را به همراه رانندگان‌اش به آن طرف مرزها بفرستد. رانندگان انگلیسی که می‌خواستند با ماشین خودشان در سرتاسر اروپا به رانندگی بپردازند می‌توانستند با این هواپیما به این رویایشان دست یابند.

هواپیمایی مانند Bristol 170 Freighter و نوع بزرگتر آن که Superfreighter نامیده می‌شود، از هواپیماهایی بودند که حمل و نقل ماشین‌ها به عنوان بار هواپیما را پس از جنگ جهانی دوم و از اواسط دهه ۱۹۴۰ شروع کردند. آن مدل هواپیماها سرعت و برد حرکت را فدای قدرت خود می‌کردند. قسمت جلویی این هواپیماها شکلی صدفی شکل داشت که با باز شدن آن، به خودروها اجازه داده می‌شد تا در این قسمت قرار بگیرند. با این که ایده اینکار بسیار خلاقانه به حساب می‌آمد اما این هواپیماها اندازه نسبتا محدودی داشته و نمی‌توانستند برای مثال بیش از سه ماشین با اندازه متوسط را در خود جای دهند.

۲۱ نوع از کارور در بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۸ توانستند توسعه بیابند. اما همزمان با آن استفاده از حمل و نقل اتومبیل با کشتی‌ها سرعت بیشتری داشته و کارامدتر بوده است. امروزه نیز هیچ یک از هواپیماهای جدید و مدرن به این منظور ساخته نمی‌شوند و این ایده کم کم به فراموشی سپرده شده است.