علت اصلی نشت رگ‌های خونی

 

سپسیس، زمانی رخ می‌دهد که بدن آن‌قدر در مبارزه با عفونت تلاش می‌کند که سیستم ایمنی بیش از حد فعال به بافت‌های خود بیمار به عنوان آسیب جانبی، آسیب می‌رساند؛ در نتیجه، رگ‌های خونی ممکن است نشت کنند و اندام‌های اصلی نمی‌توانند اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز جهت حفظ زندگی را دریافت کنند.

 

سپسیس، از دلایل اصلی بستری شدن بیماران کرونایی در بخش مراقبت‌های ویژه است. درمان این بیماری بسیار دشوار است و هیچ دارویی جهت تثبیت سد سلولی که خطوط رگ‌های خونی را تسهیل کند، وجود ندارد.

 

محققان دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو در حال تلاش جهت درک بهتر چگونگی کنترل نفوذپذیری عروق خونی در بدن و چگونگی مداخله آن‌ها برای بازگرداندن یکپارچگی رگ‌های خونی در هنگام سپسیس، ضربه یا سایر شرایط هستند.

 

این گروه دریافت که پروتئینی به نام HSP ۲۷ در تنظیم نشت عروق خونی نقش دارد. جهت کمک به تجزیه یا ایجاد مانع عروق خونی، سلول‌ها برچسب‌های شیمیایی را در HSP ۲۷ اضافه و حذف می‌کنند.

 

این مطالعه که در مجله Science Signaling منتشر شد، اهداف بالقوه جدیدی جهت توسعه دارو‌هایی که موانع عروق خونی را تقویت می‌کنند و جلوی از دست دادن مایعات را می‌گیرند، ارائه می‌دهد.

 

جوآن تریجو، نویسنده ارشد و دکترای داروسازی می‌گوید: این اطلاعات جدید به ما کمک می‌کند تا علت اصلی نشتی عروق را بشناسیم، نه این‌که یک رویکرد سکته مغزی وسیع که ممکن است اثرات خارج از هدف زیادی داشته باشد، در نظر بگیریم.

 

به گفته تریجو، موانع در برابر رگ‌های خونی، باید پویا و به اندازه‌ای نفوذپذیر باشند که به سلول‌های ایمنی اجازه دهند جهت رسیدن به محل عفونت، فشار بیاورند، اما نه آن‌قدر که موجب نشت شوند و سلامت فرد را تهدید کنند. HSP ۲۷ به پروتئین‌هایی وصل می‌شود که به تشکیل اسکلت سلول کمک می‌کند. او و همکارانش، فکر می‌کنند به همین دلیل است که HSP ۲۷ می‌تواند بر نفوذپذیری عروق خونی تأثیر بگذارد. 

 

تریجو، مدت‌ها است گیرنده‌های مرتبط با پروتئین G (GPCRs) را مطالعه کرده است؛ پروتئین‌هایی که در غشای سلولی در سراسر بدن جاسازی شده‌اند و آن‌جا به عنوان مبدل سیگنال عمل می‌کنند و به سلول‌ها اجازه می‌دهند تا به محیط خارجی خود پاسخ دهند. GPCR‌s نقش مهمی در بیشتر عملکرد‌های بیولوژیکی ایفا می‌کنند.

 

گروه محققان، در آخرین مطالعه خود دریافتند که در طول التهاب، GPCR به آنزیم‌هایی به نام کیناز‌ها می‌گویند که برچسب‌های شیمیایی (فسفات) را به HSP ۲۷ اضافه کنند. برچسب‌ها ساختار HSP ۲۷ را به گونه‌ای مختل می‌کنند که موانع عروق خونی را بر هم می‌زند.

 

هنگامی که HSP ۲۷ دوباره جمع می‌شود، موانع، بازیابی می‌شوند. محققان، مطالعات آزمایشگاهی خود روی موش‌ها را تأیید کردند و آن‌جا دریافتند که مهار HSP ۲۷ باعث افزایش نشت عروق خونی می‌شود.

 

یک چالش در هدف قرار دادن GPCR‌s جهت درمان بیماری، این واقعیت است که بیشتر آن‌ها به عنوان تنظیم‌کننده اصلی، عمل می‌کنند و بر چند عملکرد مختلف سلول، تأثیر می‌گذارند. مهار یک GPCR ممکن است پیامد‌های ناخواسته زیادی داشته باشد.

 

گروه تریجو با تمرکز بیشتر در پایین‌دست، نه با هدف GPCR اصلی، بلکه با اهداف فردی که بر اساس آن‌ها عمل می‌کند، مانند HSP۲۷ امیدوار است بتواند دارو‌های تثبیت‌کننده مانع عروق خونی که دقیق‌تر هستند و عوارض جانبی منفی کمتری دارند، توسعه دهد.

 

تریجو گفت: «مشخص شده است بدن انسان می‌تواند مولکول‌های متفاوتی را ایجاد کند که می‌توانند به گیرنده، وصل شوند و آن‌ها را سوگیری کنند؛ یعنی آن‌ها را از راه بسیار خاص به برخی از مسیر‌ها سیگنال دهند. این چیزی است که ما آن را آگونیسم مغرضانه می‌نامیم و یک مزیت بزرگ در توسعه دارو است. این به آن معنا است که ما می‌توانیم نه‌تنها یک کلید روشن / خاموش، بلکه دارویی که می‌تواند گیرنده را خاموش یا روشن کند، ایجاد کنیم.»

 

این گروه، قصد دارد مسیر‌های سیگنالینگ سلولی بیشتری را کشف کند که به عروق خونی در ایجاد مقاومت در برابر آسیب و التهاب، کمک می‌کنند.