تبعات مشاجره والدین در حضور کودک چیست؟

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، خانم لیلا برون با بیان اینکه موضوعی که در تربیت فرزندان حائز اهمیت است، حضور آنان در خانواده‌های پرتنش است، افزود: خانواده‌هایی که گرچه بعضا با طلاق والدین از هم نمی‌پاشند، اما به دلیل نزاع دائمی آنان به محلی پرتنش و استرس برای فرزندان بدل می‌شوند.

وی در توضیح اثرات روانی که تشنجات خانگی روی کودکان دارد، بیان کرد: مشاجره و دعوای والدین در حضور کودکان سلامت روان کودکان را به خطر می‌اندازند، در نتیجه کودکان شادی را نخواهیم داشت.

برون ادامه داد: قرار نیست والدین با هم اختلاف نداشته باشند و یا اینکه نخواهند سر اختلافاتشان با هم بحث کنند. مطمئنا هر والدی در مورد مسائل مختلف در زندگی دچار اختلاف نظر و بحث می‌شوند، ولی آنچه وجود دارد این است که کودک قرار است روش حل مسائل و حل اختلافات در زندگی را از ما بیاموزد یعنی ما اولین مربی و آموزگار کودکانمان در زندگی هستیم و آنان وقتی چشم بازمی کنند و شروع به یادگیری، ما آموزگاران آنان هستیم و این ماهستیم که به آن‌ها آموزش می‌دهیم

روانشناس کودک و رئیس انجمن دراماتراپی ایران روانشناس تصریح کرد: در نتیجه مطمئنا پدر و مادر‌هایی که با مشاجره جلوی فرزندان سعی در حل مشکلات خود دارند، نمی‌توانند الگوی مناسبی برای روش‌های حل مسئله باشند. حل مسئله یکی از مهارت‌های زندگی و مهارتی است که از دوران کودکی یاد می‌گیریم که تا بزرگسالی ادامه دارد و باعث می‌شود که ما بتوانیم با مشکلات و مسائل زندگی خود به خوبی برخورد کنیم.

وی افزود: یعنی این دیدگاه در ما به وجود بیاید که در طول زندگی مسائل و مشکلات وجود دارند، ولی من توانایی و توانمندی این موضوع را دارم که بتوانم آن مسائل و مشکلات را حل کنم. در غیاب این مهارت، فرزندان در خانواده‌های مشاجره گر روش حل مسئله را یاد نمی‌گیرند و فکر می‌کنند که حل مسئله می‌تواند با مشاجره و پرخاشگری باشد و این را همچنان ادامه می‌دهند.

 

رئیس انجمن دراماتراپی ایران یادآور شد: این موضوع ثابت شده که الگوی خشونت از طریق یادگیری مشاهده‌ای و یادگیری اجتماعی از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود و بعد‌ها کودک ما در روابط فردی خودش مثلا در بزرگسالی در روابط با همسر، فرزندان، همسالان، دوستان و همکلاسی‌ها این الگوی پرخاشگرانه را اعمال کرده و این حق را به خود می‌دهد که با پرخاشگری با دیگران رفتار کند و این رفتار نادرست را ادامه می‌دهد.

وی ادامه داد: چنین کودکانی که در چنین خانواده‌هایی هستند از نظر هیجانی حقیقتا ناپخته می‌مانند و تنظیم هیجانی و کنترل بر روی احساساتشان ندارند؛ چنین کودکانی دائما احساس ناامنی می‌کنند، زیرا با کوچکترین محرکی ممکن فضای خانه متشنج شود و پدر و مادر با هم دعوا کنند؛ البته بسته به کلامی بودن یا فیزیکی بود این مشاجره احساسات کودکان متغییر است.

برون اظهار داشت: چنین کودکانی اضطراب بسیار بالایی دارند که نمود آن را می‌توان در رفتار‌هایی مانند ناخن جویدن، شب ادراری، گریه کردن بیش از حد، بهانه گیری، بهانه جویی، حتی تیک‌های رفتاری دید. فرزندان چنین خانواده‌هایی بسیار حساس، زودرنج و تکانشی هستند. مشاجرات و دعوا‌های خانوادگی همچنین روی افت تحصیلی کودکان تاثیرگذار بده و بر اعتماد به نفس فرزندان چنین خانواده‌هایی به شدت موثر هستند.

وی تاکید کرد: در نهایت این کودکان احساس بدی نسبت به خود دارند؛ مخصوصا اگر در میانه این دعوا‌های خانوادگی بچه دچار عذاب وجدان شده و خود را مقصر بداند؛ اگر والدین در این دعوا‌ها و ممشاجرات بچه‌ها را واسطه قرار دهند یا از جملاتی مانند این استفاده کنند که من به خاطر این بچه این زندگی را ادامه می‌دهم یا اگر این بچه نبود فلان کار را می‌کردم و ... باعث تشدید احساس گناه و سرزنش در بچه‌ها می‌شوند که خود این مسئله اعتماد به نفس پایین بچه‌ها را موجب می‌شوند.

برون اظهار داشت: این موضوع حتی روی برنامه خواب و تغذیه فرزندان هم اثر می‌گذارد و حتی موجب کابوس‌های شبانه و کم اشتهایی می‌شود.