جای پایی که هنوز باقی است

به گزارش خبرگزاری صداوسیمای مرکز گلستان؛ پس از پایان جنگ تحمیلی با بانویی از خود گذشته و فداکار ازدواج کرد و ثمره این زندگی عاشقانه و الهی سه فرزند به نام‌های سیدمحمد، سیدحسن و سیدمجتبی شد.

سیدمرتضی در دوران حیات با برکتش هیچ گاه از درد و رنج جانبازی شکوه نکرد و همواره کوشید تا مسیر حقی را که برگزیده بود با سلامت روح و استواری بپیماید و سنگ صبور خانواده و تکیه گاهی استوار برای مردم شهرش باشد.

وی پس از تحمل ۳۰سال سختی و بیماری در روز ۲۱دی۱۳۹۶ به خیل همرزمان شهیدش پیوست و آسمانی شد.

در بخشی از وصیتنامه این شهید سرافراز آمده است:

اینجانب سیدمرتضی حسینی فرزند محمد هستم که در سال۶۶ به لطف خدا، پا‌های رفتنم را پیشاپیش به دیار باقی فرستادم تا مرحمی بر دنیا زدگیم باشد.

امروز که در این سفر عظیم قرار گرفتم برای شما که دیر یا زود به ما می‌پیوندید چند توصیه دارم، اذعان دارم که ایثارگران واقعی همسران و خانواده‌های آنان هستند که تحمل چندین برابر جانبازی بر دوش آنها سنگینی می‌کند، من همه آنچه خداوند رحمان به من هدیه خواهد داد نثار خانواده عزیزم می‌کنم.

همسر مهربانم و فرزندان دلبندم سیدمحمد، سیدحسن و سیدمجتبی من از شما عذر می‌خواهم که نتوانستم برای شما سرپرست خوبی باشم شاید شما هم دلتان می‌خواست پدر همراهتان به مدرسه بیاید یا شما را به سفر ببرد، ولی شما هروقت جسم بدون پای مرا می دیدید پای بر خواسته‌های خود می‌گذاشتید...