پازل تصمیمات در بسکتبال

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صداوسیما؛ نیاز به تغییر در بسکتبال و پشتوانه سازی از اوایل دهه نود (شمسی) احساس می شد، به همین دلیل هم وقتی در سال میانی این دهه، بائرمن با شروع برنامه ای چهار ساله حرف از تغییرات زد، همه از آن استقبال کردند. هر چند بدون شک بائرمن تنها تصمیم گیرنده نبود؛ اما در فروختن کار خود به افکار عمومی موفق بود. سرمربی آلمانی رزومه خوبی دارد،‌ خوب صحبت می کند و کلمات درست را به کار می برد.

کلماتی مثل "تغییر"، "جوانگرایی" و "بازسازی" همان چیزهایی بودند که احساس می شد بسکتبال ایران دیر یا زود به آن نیاز دارد. "برنامه چهار ساله" هم نشان از تفکر بلندمدت داشت و ترکیب ستاره های ایران هم از سال 2013 به بعد در هیچ مسابقه ای توفیق خاصی نداشت به طوری که حتی تیم در مسابقات اطلس سال گذشته هم اول نشده بود،‌ به این ترتیب کنار گذاشتن بازیکنان بالای 30 سال هم نسبتا راحت پذیرفته شد. بازیکنان جوانی به تیم ملی دعوت شدند که بعد از خط خوردن به تیم ب می رفتند،‌ ترکیب جذابی با حضور ارسلان کاظمی، ساهاکیان،‌ حدادی و سایر بازیکنان جوانتر کنار هم قرار گرفت که جالب توجه بود.

حامد حدادی بعد از شکست مقابل مکزیک گفت:" منتظرند ببازیم تا انتقادها را آغاز کنند. آن زمان که صمد و کامرانی و آفاق بودند، می‌گفتند تیم پیر است و حالا که جوان شده است، می‌گویند چرا جوان شده و جای صمد و کامرانی خالی است. نمی‌دانیم با کدام ساز آنها برقصیم.خودشان هم نمی‌دانند واقعا چه چیزی از بسکتبال می‌خواهند."

بخشی از صحبت های حدادی درست بود،‌ اینکه برخی منتقدان دقیقا تا روز بعد از بازی با یونان حرفی نزدند و بعد از شکست مقابل این تیم اروپایی و قبل از بازی با مکزیک حرف های خود را مطرح کردند و نگاه نتیجه گرا را به بسکتبال القا کردند. صحبت های این منتقدان بدموقع بود و باعث شد که فضا برای شنیده شدن انتقادات واقعی بسته شود. 

با این وجود بعد از مسابقات انتقادات درستی مطرح شد که باید شنیده شوند. اینکه بسکتبال با تصمیمات فعلی به دنبال چیست؟ جوانگرایی پروسه ای طولانی مدت است و باید ابتدا به وضعیت تیم های پایه رسیدگی شود،‌ تیم هایی که مربیان انتخاب شده برای آنها کمتر جای دفاع دارند و حتی مشحون رئیس فدراسیون هم این موضوع را تایید می کند و در پاسخ به سوال خبرنگاری که ضعف مربیان پایه را گوشزد می کند،‌ می گوید:"با شما کاملا هم عقیده هستم که مربیان خوبی در تیم‌های پایه نداریم اما مربیان خوب هم آزمونشان را در سازندگی داده‌اند. کدامشان بازیکن ساخته‌اند؟ آن چیزی که فدراسیون هم ساخته در باشگاه‌ها خراب شده‌اند."

فرزاد کوهیان مربی اسبق تیم ذوب آهن و سابق تیم ملی جوانان می گوید: "باید ببینیم با مُسکن های موجود، وضع ما درست می شود یا خیر؟"

واقعیت این است که تغییرات چند ماه اخیر بسکتبال، تنها در سطح بازیکنان تیم ملی بوده است. صمد،‌ کامرانی، آفاق، داوری و داورپناه از ترکیب سال قبل کنار رفتند و بیش از 20 بازیکن به تیم ملی دعوت شدند که بعد از مدتی تمرین تعدادی از آنها خط خورده و به تیم ب منتقل شدند. تیم ب تشکیل شد،‌ دو هفته تمرین کرده، به اردوی ارمنستان رفت و پس از آن خبری از این تیم نشد.

تیم ملی الف به چند تورنمنت رفت و بعد از رقابت های انتخابی،‌ پنج بازیکن این تیم برای استراحت به خانه رفتند،‌ هفت بازیکن به تیمی دعوت شدند که بخش اعظم آن را بازیکنان تیم ب تشکیل می دهند.

از ترکیب بازیکنان الف و ب تیمی به ویلیام جونز اعزام می شود و مشخص نیست بعد از مسابقات ویلیام جونز دوباره چه ترکیبی برای آسیا چلنج فراخوانده می شوند. 

صحبت های بائرمن بعد از تورنمنت انتخابی هم که مطمئن نبود قصد دعوت چه بازیکنانی را دارد و برنامه بعدی چیست،‌ در نهایت باعث این نتیجه گیری می شود که حتی برنامه کوتاه مدت مشخصی هم برای تیم ملی بزرگسالان وجود ندارد. اینکه بائرمن و فدراسیون بسکتبال از تغییرات مکرر ترکیب و اعزام تیم هایی رنگارنگ به تورنمنت های مختلف به چه چیزی می خواهند برسند؟ آیا این مُسکن ها دوای درد بسکتبال است؟ آیا در زمانی که برنامه های کوتاه مدت تیم ملی بزرگسالان شبیه یک پازل است که کسی از آن سر در نمی آورد، برنامه خاصی برای چهار سال آینده با سیستم جدید رقابت های فیبا وجود دارد؟ بسکتبال ایران چگونه برای رقابت با تیم های قدرتمند قاره اقیانوسیه یعنی نیوزیلند و استرالیا آماده می شود،‌ تیم هایی که از سال 2017 به قاره آسیا می پیوندند؟

هر چند روابط منتقدان و فدراسیون بسکتبال در سال های اخیر چندان دوستانه نبوده است؛ اما فدراسیون بسکتبال که امسال با پذیرش مشکلات تصمیم به تغییر گرفته، باید از انتقادات درست به عنوان بازخورد تصمیمات خود بهره بگیرد و از سرمربی آلمانی تیم ملی هم انتظار می رود در ادامه برنامه چهار ساله خود بخشی از این ابهامات را رفع کند.