تاجیک: کار در کمپ بسکتبال،‌ تنبیهم است

 به گزارش خبرنگار خبرگزاری صداوسیما؛ پویا تاجیک فوروارد قدرتی اسبق تیم ملی بسکتبال که محرومیت یک ساله دوپینگ خود را پشت سر گذاشت، در گفتگو با خبرنگار ما تاکید کرد که بسکتبالش تمام نشده و امسال به لیگ باز می گردد. او تاکید می کند: مدتی است که کمپ بسکتبال و تعدادی شاگرد دارم که در کنار آنها تمرین هم می کنم.

بازیکن سابق شهرداری گرگان با وجود علاقه به بازگشت می گوید: 37 سال دارم و خبرنگار تخصصی بسکتبال هنوز در این سن به من زنگ می زند که آیا امسال بازی می کنم؟ باید برای لیگی افسوس خورد که بازیکنان جوانش به قدری پر فروغ نیستند که هنوز سراغم را در این سن و سال می گیرند. اگر صربستان و آمریکا بود،‌ چنین سوالی نباید به ذهنتان می رسید. حتی اینکه احتمال بازی من را می دهید، خیلی بد است.

تاجیک درباره کار کردن با بازیکنان جوان توضیح می دهد: تعریف از خود نباشد،‌ همه به من می گفتند تکنیکت خوب است. من هم احساس می کنم وظیفه ام است که این چیزها را انتقال بدهم. زمانی که ما به تیم ملی رفته بودیم، ‌برخی بازیکنان در تیم بودند که وقتی از آنها می خواستیم حرکتی را یادمان بدهند،‌ ما را دست به سر می کردند،‌ چون شگردشان آن حرکات بود. من همیشه دوست داشته ام که به بازیکنان جوان بسکتبال یاد بدهم و شگردهای کمی هم ندارم.

او با توضیح اینکه در روز تست دوپینگ متوجه قرار داشتن داروی مصرفی خود در فهرست دوپینگ شده و همان شب به مسئولان ستاد مبارزه با دوپینگ خبر داده است،‌ ادامه می دهد: از طرفی کار در کمپ بسکتبال به نوعی برایم به دلیل جریان دوپینگ، تنبیه هم هست. هر چند دوپینگ ناخواسته بود و کسی باورش نشد؛ اما باز هم می خواهم به این شکل جبران کنم.

تاجیک هم مانند ستاره های امروز،‌ زمانی از تیم ملی بسکتبال کنار رفته بود،‌ کاپیتان سابق تیم ملی می گوید: 26 ساله بودم که به من می گفتند پیر شده ام. حالا میانگین سنی تیم ملی، 26 سال است. در آن زمان اوضاع به این شکل نبود که در فضای مجازی انقدر در مورد مسائل صحبت شود. خیلی راحت مرا کنار گذاشتند و هیچکس هم دفاع نکرد.

او هنوز کنار رفتن از تیم در آستانه المپیک 2008 را فراموش نکرده و تاکید می کند: واقعا حقم بود که به المپیک بروم. هیچوقت تا پایان عمر یادم نمی رود چون تا آن زمان هشت سال در اوج بودم و باید پاداشم را می گرفتم؛ اما این حق را به من ندادند.

 

 

او با این وجود از تصمیمات امسال حمایت می کند و می گوید: تیم ملی فعلی خوب است. بازیکن بالای 26 سال به تیمی که به ویلیام جونز می رود، دعوت نشده است. باید هم به این شکل باشد. خود فدراسیون مشحون روند کار پایه و بازیکن ساختن را خیلی خوب شروع کرد. ابتدا تعدادی بازیکن قدبلند را زیر سایه خود گرفتند و با آنها کارهای مختلفی مثل بدنسازی، دو و میدانی و ... انجام دادند.

بازیکن اسبق دانشگاه آزاد ادامه می دهد: زمانی که ما در رده جوانان بودیم هر سال چند سفر خارجی می رفتیم؛ اما بزرگسالان یک بار می رفتند. در نهایت هم در 19 سالگی به راحتی جزء بهترین های لیگ بودیم. به تدریج مربیان پایه هم انگیزه یافته و در همان سیستم شروع به کار کردند. برای مثال در اصفهان از همان رده نونهالان تعریف می کردند که ارسلان کاظمی بازیکن خوبی است. شهرهای دیگر مثل شهرکرد و .. هم به تدریج شروع به کار کردند.

می توانیم بازیکن بسازیم

تاجیک توضیح می دهد که این روند از سال 75 با سعید فتحی شروع شده بود و بعد از آن هر چه به دست آمد،‌ثمره همان دوران بود. او می گوید: روند خوبی که برای بازیکن سازی داشتیم،‌خیلی سال قبل(شاید حدود 7 تا 10 سال قبل) قطع شد. خود فدراسیون دیگر آن تمرکز را ندارد. اردوهایی که می گذارند فایده ای ندارد. باید تعدادی بازیکن بلندقد پیدا کنند و امکانات در اختیارشان بگذارند. بازیکنان قدبلند سابق مثل صادق زاده و حامد حدادی یا خود من، صمد، بهزاد افرادی و سعید تابش نیا می توانیم بازیکن بسازیم. البته باید امکانات بدهیم نه اینکه فلان مربی را در رده جوانان قرار دهیم و حقوقی برایش در نظر بگیریم.

او تاکید می کند: زمان ساخته شدن من هم سه سال طول کشید. سال 75 که وارد این سیستم شدم هیچ چیز بلد نبودم. واقعا فقط قدم بلند بود. همیشه منتظر بودم که در اردوها خط بخورم،‌ با کمال تعجب می دیدم که خط نمی خورم. من را نگه داشتند و در یک پروسه ساخته شدم. در کنار من آیدین کبیر و محمدرضا اسلامی بودند و بعد از آن هم صمد،‌ کامرانی و حدادی آمدند که در ده سال گذشته جزء بازیکنان تاپ ایران بودند.

همه چیز جرقه ای شد

ملی پوش اسبق بسکتبال اعتقاد دارد بعد از این دوران همه چیز جرقه ای شد در حالی که در زمان شروع کار وی، 12 نفر از بازیکنان تیم جوانان‌ در لیگ بازی می کردند و از تیم امید، 12 بازیکن در لیگ ستاره بودند.

تاجیک می گوید: آرمان زنگنه با سن فعلی باید در تیم ملی زمان برای بازی داشته باشد، همان اتفاقی که برای من افتاد. فرید اصلانی زمانی در تیم دانشگاه آزاد هم تیمی من بود که 18 سال داشت و به نظرم واقعا بازیکن خوبی بود. به او می گفتم که باید در تیم ملی باشد. درست است که بیشتر به عنوان هم تیمی حمایتش می کردم؛ اما واقعا بازیکن خوبی بود. فرید در 24 یا 25 سالگی به تیم ملی رسید.

فوروارد قدرتی اسبق تیم ملی می گوید: متاسفانه روند بازیکن سازی نداریم. البته در بقیه رشته ها مثل فوتبال هم بازیکن سازی نمی شود و تنها در والیبال شاهد این موضوع هستیم. در این چند سال روی جوانان سرمایه گذاری نشد و در عوض تا دلتان بخواهد روی تیم ملی بزرگسالان تمرکز شد. تعدادی بازیکن که سال ها مراقب آنها بودیم در لیگ هم آسیب نبینند و در اردوهای تیم ملی بهترین سرویس به آنها داده می شد. حالا که آنها تمام شدند، چه کنیم؟

حداقل یک میزبانی به این نسل می دادیم

تاجیک با تاکید براینکه حداقل باید در این سال ها یک میزبانی به ستاره ها داده می شد، ‌می گوید: سالن 12 هزار نفری را تجهیز می کردیم که تماشاگر بیاید و آنها را تشویق کند، قدردانی شوند. خود من هم جزء این گروه بودم که زمانی خطم زدند. پاداش جمعی این نسل طلایی می توانست یک میزبانی باشد که حداقل در سرزمین خودشان تشویق شوند. این نسل طلایی کل دوران بسکتبال ایران بود که قطره های آخر آن را می بینیم و متاسفانه پشتوانه ندارند.

او تاکید می کند: باید در این سال ها حداقل 3 حامد حدادی می ساختیم. باید ببینیم چه کسی حدادی را ساخت؟ هم وزنش به او طلا بدهیم که هر سال دو حدادی بسازد نه اینکه برای عوض کردن ماشین خود هم دچار مشکل باشد. این بازیکنان با بازی در NBA و کشورهای مختلف از نظر اقتصادی هم ارزشمند هستند و ارز وارد کشور می کنند. واقعا می توانستیم چند حدادی داشته باشیم نه اینکه منتظر بمانیم حدادی تا 40 سالگی برایمان بازی کند.

ستاره سابق بسکتبال ایران در نهایت باز هم از تصمیمات امسال حمایت می کند و می گوید: ما برای حدادی جایگزین نداریم، همانطوری که برای بازیکنانی مثل صمد و کامرانی هم جایگزین نداریم. همین حالا هم اگر کامرانی را بیاوریم، بهترین گارد رأس است و اگر او را داشتیم،‌ مکزیک را هم می بریم. حالا درست است که با صمد، مهدی و آفاق باید برخورد بهتری می شد و به جای حاشیه از آنها تشکر و قدردانی می کردند؛ اما این تصمیمات به موقع بود.