گفتگوی خبرنگار راشاتودی با زخمی‌ها و آوارگان در حلب

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما خبرنگار شبکه تلویزیون راشاتودی گزارش داد: حلب در گذشته چندین بیمارستان دولتی داشت اما از زمانی که جنگ آغاز شده است، فقط دو بیمارستان در مناطق تحت کنترل دولت باقی مانده است. به علاوه از زمانی که نیروهای مسلح مخالف دولت خود را در سه دانشکده افسری در جنوب حلب مستقر شده اند، شمار افرادی که در حملات موشکی و راکتی از مناطق تحت کنترل شورشیان مجروح شده اند، به طور چشمگیری افزایش یافته است به همین علت هر روز عده ای از این مجروحان به این دو بیمارستان منتقل می شوند که بسیاری از آنها زن و کودک هستند. 

یک دختر بچه در مصاحبه با این شبکه گفت: دست و پا و صورتم زخمی شده است. در خانه پیش خواهرها و برادرانم بودم و داشتیم حرف می زدیم که یک دفعه انفجار اتفاق افتاد و خانه روی سرمان خراب شد و صدای جیغ و داد پدر و مادرم را شنیدم. همان وقت بود که متوجه شدم موشکی به خانه مان برخورد کرده است. قبلا موشکهای زیادی را دیده بودیم که از بالای سرمان رفته بود اما این بار به خانه خودمان اصابت کرد. من می ترسم دوباره به خانه ام برگردم.

یک کودک مجروح دیگر گفت: من با دوستانم در بالکن خانه نشسته بودیم که صدای آمدن موشک را شنیدیم. اما وقتی به هوش آمدم دیدم دستم شکسته است و تکه های ترکش در بدنم هست. 

این گزارش افرود: هنوز کسی نمی داند قرار است چه تعداد دیگری از مردم در حلب کشته یا زخمی شوند اما تعداد آوارگان در حلب نیز هر روز بیشتر می شود. 

محمد خلوف یکی از آوارگان در حلب هم گفت: ده روز پیش تروریستها به هزار و هفتاد واحد آپارتمانی یورش بردند. من فقط توانسته ام لباسهایم را بپوشم و فرار کنم. قبل از جنگ در حلب، همین اتفاق برای محله ای که در آن ساکن بودم، افتاده بود. یادم هست از سر و صداها در بیرون بیدار شدم و دیدم افراد به شدت مسلح با ریش های بلند وارد محله ما شده اند. ترسیده بودم به همین علت خانواده ام را برداشتم و فرار کردم.

یک زن آواره گفت: ما به شدت به مواد غذایی نیاز داریم. اوضاع در اینجا بسیار بد است. من این بچه را در خیابان به دنیا آوردم. سه هفته دیگر یک ساله می شود.

یک مرد آواره نیز گفت: ما نمی خواهیم از ما فیلم بگیرید و دست آخر آن را حذف کنید. ما از شما می خواهیم به حرفهای ما گوش کنید. کودکانی بوده اند که در خیابان متولد شده اند. این کودکان چگونه می توانند به مدرسه بروند و درس بخوانند و زندگی عادی داشته باشند.