برگزاری مراسم گرامیداشت سید آزادگان و ۵۷۲ آزاده شهید در حوزه هنری

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، مراسم بزرگداشت ارتحال سید آزادگان و یادواره شهدای آزاده امروز با حضور محسن مومنی‌شریف رئیس حوزه هنری انقلاب اسلامی، سعید اوحدی معاون فرهنگی شهرداری تهران، بیژن کیانی مدیر انتشارات پیام آزادگان، فریبرز خوب نژاد جانشین مدیرعامل پیام آزادگان و موسسه فرهنگی پیام آزادگان و عارف عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی برگزارشد.
همچنین در این مراسم از کتاب های «اگر میشد به بادبادکها طناب بست» برداشتی آزاد از خاطرات دوران نوجوانی «سید آزادگان» سیدعلی اکبر ابوترابی است که توسط «زهره علی عسگری» و در حیطه نوجوان به نگارش درآمده است.
"کلاه قرمزیها"خاطرات شیخ عبدالکریم کریمپور آزاده روحانی از اهالی نجف آباد اصفهان است.
این کتاب توسط زهره علی عسگری به نگارش درآمده است.
شیخ عبدالکریم کریمپور در شهریور ۱۳۶۴ به اسارت نیروهای دشمن درآمد و حدود ۶سال را در غربت اسارت سپری کرد.
آنچه در خاطرات این آزاده مورد توجه است حرفهای زلال و معصومانه و خوابهای صادقانه ای است که شاید در وهله اول باورپذیری آن کمی دشوار به نظر برسد.
« لبخند گمشده» خاطرات آزاده و جانباز ۷۰ درصد اصفهانی اسداله گرامی است.
او در سال ۱۳۵۹ در نفت شهر به اسارت نیروهای عراقی درآمد و ۱۰ سال را در اسارت سپری کرد.
این آزاده صبور و شجاع علاوه بر اینکه جانباز اعصاب و روان است به دلیل تبعات حاصل از دوران اسارت از بیماریهای گوناگون از جمله بیماری گوارشی نیز رنج می برد.

«من، داود، علی» خاطرات «عباس شهریاری» است که در ۳ فصل توسط خودش به نگارش درآمده است.
شهریاری پس از پیروزی انقلاب به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست، در سال ۱۳۶۲برای آموزش نیروهای لبنانی اعزام شد. پس از بازگشت از لبنان در بهمن همان سال همسر باردار و دو فرزندش را به دست خدا سپرد و به جبهه های جنگ پیوست.
عباس شهریاری در سال ۱۳۶۲ در عملیات خیبر به اسارت نیروهای دشمن درآمد و ۷ سال اسارت را صبورانه و سربلند تاب آورد. درحالیکه خانواده اش مشغول تدارک اولین سالگرد شهادتش بودند.
«سایه هلال» به بخش مهمی از تحولات دهة ۱۳۶۰شمسی می پردازد.
این کتاب بخشی از اقدامات جمعیت هلال احمر است که در سطح داخل و خارج انجام شد.
بدون تردید پس از سالهای طولانی که از آزادی اُسرا می گذرد بازخوانی و بازنگری اسناد، سخنان، مصاحبه ها، گزارشها و ... باز هم می تواند چراغی فراروی آیندگان بیفروزد و مسئولان نیز با گذر از تجربه های ارزشمند دیروز که حاصل تاوانهای سختی است، خواهند توانست با تدوین چشم اندازی روشن، آینده مستحکمی را برای نسل آینده رقم بزنند.