نمایش نامه نویسان ایرانی حمایت مادی نمی‌شوند

محمودرضا رحیمی در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما در خصوص دلایل استفاده کمتر از متن‌های ایرانی در هنر تئاتر افزود:​ مسأله این است که نمایش نامه نویسان ایرانی ما روز به روز سختگیرتر می‌شوند بسیاری از نویسنده‌ها هرگز اجازه اجرا به کسی نمی‌دهند و من به عنوان یک معلم تئاتر این مشکل را بر سر راه دانشجویان می‌بینم که مجبورند برای شروع کارشان نمایش نامه‌های خارجی بردارند و با تغییر و تبدیل اسامی و عناوین آن را ایرانی کنند به طور مثال ادوارد را اکبر کنند و کار‌هایی از این دست که این غلط است، زیرا نمایش نامه نویسی یک امر سخت و تخصصی است.

وی گفت:​ نمایش نامه نویس‌های ما به علت این که حقوق مادی درستی برایشان تعریف نشده است اجازه اجرا به کسی نمی‌دهند و خیلی وقت‌ها نمایش نامه‌های خوب روی صحنه نمی‌رود.

رحیمی افزود: نمایش نامه‌های نویسندگانی مثل استاد محمد، رادی، بهرام بیضایی، رحمانیان و امجد را اجازه نداریم کار کنیم، زیرا با سختی می‌شود از این نویسندگان اجازه کار گرفت، به همین علت کار با نویسندگان ایرانی برای کارگردانان بسیار سخت است، از این رو کارگردانان به سمت متن‌های خارجی می‌روند.

این کارگردان تئاتر گفت: در حالی که شورای عالی انقلاب فرهنگی در مصوبات خود بر کشف استعداد‌های جوان، رسیدگی به تئاتر‌های دانشجویی،​ حرفه‌ای سازی تئاتر تأکید کرده است، اما می‌بینیم که دولت می‌خواهد یک باره از زیر اجرای این مصوبات و درآمدی که برای هنرمندنمایش نامه نویس داشته باشد شانه خالی می‌کند و روز به روز درآمد فرهنگی ما به سمت قهقرا می‌رود، از نویسنده‌ها حمایت نمی‌شود و نویسنده‌های ایرانی روز به روز سختگیر‌تر می‌شود.

رحیمی افزود: بخش دولتی باید روی بودجه‌های فرهنگی کار کنند این همه بودجه‌ای که در جا‌های مختلف صرف می‌شود و هیچ گزارشی هم از آن‌ها نمی‌شود را در جای درستش خرج کنند تا آن نویسنده در ازای متنی که می‌نویسد بتواند متن اش را در جایی معرفی کند و با طیب خاطر بگوید متن من را کار کنید، چون کسی هست که هوای منِ نویسنده را دارد و قدرالسهم و حق الزحمه من را می‌دهد.

سخنگوی خانه تئاتر گفت:​ من نمی‌گویم همه چیز دولت است، ولی شما یک بار از دولت بپرسید که در این ۴۰ سال تئاتر دولتی چه تعریفی از خودش پیدا کرده است؛ ​چرا هیچ تعریفی ندارد پاسخ این است که فقط به دنبال این بوده که چه چیزی برایش هزینه دارد و چه چیزی هزینه ندارد و بر همین اساس هزینه‌های ما در پشتیبانی را کم کرده اند، اکنون از صورت تئاتر دولتی ما فقط شورای نظارت مانده و این خیلی بد است، بنابراین نویسنده ما به مخاطره می‌افتد و متن‌های نویسنده جا افتاده نمی‌تواند روی صحنه برود، چون ما نمی‌توانیم دستمزدشان را بدهیم و خیلی چیز‌های دیگر لطمه می‌خورد.

وی افزود: اگر به یک تعریف جامع از کارکرد دولت در فرهنگ و هنر برسیم و بنشینیم یک سری قوانین وضع کنیم می‌توانیم گره کوری که در کارهایمان است به امیدخدا باز کنیم.

رحیمی همچنین گفت: یکی دیگر از دلایل استفاده بیشتر از نمایش نامه‌های خارجی این است که، چون تئاتر از آن طرف آمده است، خیلی از دستورالعمل‌ها و فرمول‌های آن هم در متن‌های غربی بهتر قابل اجراست، یکی از دلایل علاقه مندی ما به متون خارجی این است، ولی نویسنده‌های ما آن اطمینان شغلی را در تئاتر ندارند مثل رمان است مگر ما چند رمان نویس خوب داریم که کارشان فروخته شود.

وی افزود:​ بحث دیگر برخورد ما با نویسنده‌ای است که وجود ندارد، چون می‌توانیم در نوشته اش دخل و تصرف کنیم و به ایده کارگردانی نزدیک شویم و این امر خیلی ساده‌تر از آن است که نویسنده‌ای وجود داشته باشد و اجازه دست کاری در متن اش را ندهد.

این کارگردان تئاتر گفت: به طور مثال یکی از متون بهرام بیضایی اکنون روی صحنه است و به کارگردان تأکید کرده است که به دیالوگ‌ها دست نزند، در حالی که این برخورد با اصول تئاتر منافات دارد، چون نویسنده یک مؤلف است و کارگردان هم می‌آید یک مؤلف دیگر می‌شود.