همه با هم علیه کرونا

پس از مهمانی به خانه آمدم و خوابیدم، بعد از بیدار شدن از خواب عصرگاهی به شدت و به شکل غیرقابل کنترلی می‌لرزیدم، تمام بدنم می‌لرزید و این موضوع نگران کننده بود.
شروع به درمان خانگی کردم و از داروهای و شیوه‌های خانگی مقابله با آنفلوآنزا استفاده کردم. با یکی از دوستانم تماس گرفتم و او را در حالت آماده‌باش قرار دادم تا در صورت لزوم من را به بخش اورژانس برساند، اما در روزهای بعد تبم  کم شد.
اخبار مربوط به ویروس کرونای جدید را از رسانه ها دنبال می‌کردم، اولین مورد مبتلا در ایران برای اولین بار در اواخربهمن در قم شناسایی شد.
از اواخربهمن ماه  تا کنون لرستان 289 مبتلا را شناسایی کرده است، حدود 25 نفر نیز جان خود را به دلیل ابتلا به این ویروس از دست داده‌اند، این تعداد در ایران حدود 14 هزار و 991  مبتلا و 853 جان‌ باخته برآورد شده است.
سرفه و تنگی نفس اصلی‌ترین علائم ویروس کرونا به شمار می‌آید، از آنجا که  این علائم را نداشتم، مطمئن شدم که کرونا ندارم.
تمام مدت فکر می‌کردم که انفلوانزا گرفته ام و این بار سطح جدیدی از حمله بیماری را تجربه می‌کنم.
چند روز بعد از طریق فضای مجازی متوجه شدم چند نفر دیگر از دوستانم  در همان مهمانی به بیماری‌ای با علائم مشابه بیماری خودم مبتلا شده‌اند، در آن زمان به شرایط بیماری‌ام شک کردم.
تعداد زیادی از افراد بیمار آن مهمانی به پزشک مراجعه کردند و نتایج آزمایشات نشان داد که آنفلوانزا ندارند، اما از هیچ یک از آنها تست کرونا گرفته نشد زیرا آنها نیز تنگی نفس یا سرفه را نداشتند.
با علم به اینکه جواب آزمایشم در مورد آنفلوانزا منفی می‌شود ازمایش دادم و متوجه شدم تست کووید 19 من مثبت است.
به طرز خوشایندی شگفت‌زده بودم. حتی فکر می‌کردم مسئله جالبی است.
با این وجود مادرم پس از شنیدن این موضوع گریه کرد.
راستش خودم هم گریه کردم... احتمالا اگر نوع سخت‌تری از بیماری را گرفته بودم، چنین احساسی نداشتم.
ناچاربرای رعایت حال سایر اعضای خانواده  در خانه قرنطینه شدم ، بارها برای خودم و دخترم اشک ریختم... دخترم کوچک بود و دوست داشت مرا بغل کند انگار در این روزهای بیماری حریص تر و عشق من در وجودش صد چندان شده بود...اما برای سلامتی خود و دیگران مجبور بودم شرایط را تحمل کنم .
پس از مشورت با پزشکان در مورد این بیماری داروها را از طریق پنجره اتاقی که از توی حیاط باز می شد از مادرم می گرفتم و کاملا رعایت می کردم .
اینک علائم بیماری فروکش کرده است، اما پزشکان ازمن  خواسته‌‌اند تا 7 روز پس ازشروع علائم و 72 ساعت پس از فروکش کردن آن در خانه بمانم.
در 7 روز اخیر حالم  بهتر شده و برای کار از خانه بیرون رفته ام  است، با این وجود هنوز از تجمع در گردهمایی‌های بزرگ خودداری می‌کنم.
به نظر من احتمالا بسیاری از افراد شبیه من هستن و من یک پیام برای آنها دارم و آن اینکه هول نشوید .
برخی از علائم بیماری زندگی شما را تهدید نمی‌کند، به راحتی در خانه بمانید، آب زیاد بنوشید، استراحت کنید و فیلم‌های مورد علاقه خود را ببینید.
کسانی که بدون اضطرار (دقت کنید: اضطرار و نه فقط نیاز) از خانه خارج می‌شوند، سربازان بی جیره و مواجب کرونا هستند که مرتکب چند جنایت ضدبشری می‌شوند. 
کرونا، همانند سایر ویروس ها، برای فعال بودن، نیاز به بدن میزبان دارد.
این ویروس بیرون از بدن انسان، بعد از مدتی بسته به شرایط و دما از بین می رود، ولی وقتی وارد بدن می شود، فعالیت خود را آغاز می‌کند: هم فرد میزبان را بیمار می کند و هم او را تبدیل به یک "ناقل" می کند.
بنابراین ،تنها وسیله فعالیت و انتقال ویروس کرونا، ما انسان ها" هستیم ،"
اگرما تنها دو هفته  تماس ها و ارتباطات انسانی خود را قطع کنیم و در خانه بمانیم ویروس های پراکنده در بیرون بدن، از بین می روند .
چون ویروس از انسان به انسان منتقل می شود، در مدت قطع ارتباطات انسانی، فرد جدیدی کرونا نمی گیرد و یا امکان ابتلا به حداقل می رسد .
با کاهش مبتلایان جدید، فشار بر کادر درمانی کم می شود و در نتیجه بیماران موجود بهبود می یابد .
با این توهم که "من نمی گیرم" از خانه بیرون نرویم، فاجعه ابتلای میلیونی را رقم نزنیم و پزشکان و کادر درمان را فرسوده نکنیم .
نویسنده:مهناز رحمانی مهر
ویراستار: علی مرادی کاکاوندی