انقلاب ما با "امام" ، آمد.

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز خراسان شمالی؛ "امام آمد" یعنی فرهنگ "امامت و امت" آمد.

هر وقت باقوت حق این فرهنگ ادا شد، دست خالی پیروز شدیم و شکست‌ها به فتح المبین ختم شد. درس جنگ تحمیلی برای هر ایرانی این است که فرهنگ امامت نگذاشت چیزی از نقشه‌ی ایران کم شود.

در این مدت هر بلای طبیعی و غیر طبیعی بر ما بارید، فرهنگ امامت چتر ما شد. سیل آمد، سیل کمک رسید، زلزله آمد، پیش از آنکه ساختار اداری مثل هرجای دنیا به سراغ مناطق آسیب دیده برود، پیروان ولایت در ساعت صفر در سرزمین حضور، حاضر بودند و یار و غمخوار مردم می‌شدند.

اگر جاه طلبی و لجاجت برخی در کشور بهانه‌ای می‌داد تا فتنه‌ی دشمن عملی شود و آتش آشوب بالا گیرد این کلام حکیمانه امام فرزانه بود که آبی بر آتش می‌زد.

 فرهنگ امامت، مرد می‌سازد، سلیمانی می‌سازد کدام تفکر و کدام تئوری می‌تواند آدمی مثل حاج قاسم به جهان تحویل دهد.

برای اینکه برکت فرهنگ امامت گرفته شود، تمام کار دشمن تقدس زدایی یست.

 
آن روز اگر کفار مکه سفارش می‌دادند که بر سر پیامبر شکمبه شتر خالی کنند نه بخاطر نبودن دیگر اسباب اذیت بود بلکه فقط بخاطر تحقیر بود می‌گفتند اگر احترام و تقدس برود، پیامبر اگر وحی آسمانی هم بیاورد گوشی برای شنیدنش نمی‌ماند. هرچند بخاطر ارادت و عشق صحابه به پیامبر و غیرت حمزه سیدالشهدا بی حرمتی‌ها رنگ می‌باخت.

 
رسالتی که نظام لیبرالی بر دوش شاگردانش گذاشته همین تقدس زدایی واژه امامت، تحقیر مومنان، تمسخر گزاره‌های دینی و تحریف احکام است.

گاهی با گرانی مایحتاج مردم مثل روغن، مرغ و سیب زمینی و تحریم ها، سعی می‌کنند، فرهنگ امامت و امت، با این موضوعات قضاوت شود و این شقه دوم تقدس زدایی همان شکمبه شتر ابوجهل هاست.

اینکه افکار عمومی طوری مدیریت شود که فرهنگ امامت با گوجه و پیاز و خیار ارزیابی شود درست حکایت همان قیاس و بی صبری بنی اسرائیل نزد موسی است که معجزه غرق شدن فرعون را و نجات از بلا عظیم را با عدس و پیاز و خیار عوض کردند. هرچیزی جای خود را دارد و خطر تغییر و تحریف مساله‌ها جدیست

" امام آمد" یعنی عیار تمام مسولانی که سر کار می‌آیند همین رابطه قلبی و دلی و عملی با امامت است. برگ برنده ما همین رابطه است و تمام کارشکنی و دشمنی کاخ سفید لیبرال‌ها با ایران بخاطر همین تیتر ۱۲ بهمن یعنی" امام آمد" است.