آتش اعتراضات آمریکا چرا دوباره زبانه کشیده است؟

 

شلیک افسر زن پلیس به دانته رایت، جوان آمریکایی سیاه‌پوست ۲۰ ساله، به دلیل تخطی از مقررات ترافیکی که به کشته شدن این جوان انجامید، موجب آشوب و تظاهرات اعتراض‌آمیز در شهر مینیاپولیس ایالت مینه‌سوتا و سرایت آن به دیگر شهر‌های آمریکا شد.

 

 

 

 

این آشوب‌ها و ناآرامی‌ها به سرعت اوج گرفت و به غارت و تخریب اموال عمومی منجر شد. نیرو‌های پلیس از گاز اشک‌آور، نیرو‌های ضد شورش گارد ملی و قانون منع رفت ‌و آمد جهت کنترل اوضاع بهره بردند.

 

 

 

 

کارشناسان اعلام کردند که این جنایت در ده مایلی نقطه‌ای روی داد که سال گذشته جرج فلوید در آن کشته شد. تبعیض‌های نژادی در سال‌های اخیر که به دوقطبی‌سازی‌های سیاسی و اجتماعی منجر شده، در کنار بحران کووید-۱۹، همانند ریختن نفت بر آتش اعتراضات بوده است.

 

 

 

 

 

در حالی‌که تنش‌ها بر سر کشته شدن دانته رایت، چندمین شب متوالی در سراسر آمریکا ادامه دارد، تظاهرکنندگان، ساختمان پلیس را به آتش کشیدند. مرگ این شهروند سیاه‌پوست، به سرعت در شهر‌های مختلف آمریکا باعث بروز تظاهرات در مینیاپولیس، پورتلند، نیویورک، فیلادلفیا و شیکاگو شده است.

 

 

 

 

در پورتلند، پس از آن‌که حدود ۱۰۰ تن در یک راهپیمایی از پارک کنتون به سمت دفتر انجمن پلیس پورتلند حرکت کردند، تظاهرات به‌سرعت از کنترل خارج شد. به گفته پلیس، در مینه‌سوتا بیش از ۶۰ تن در جریان این اعتراضات دستگیر شده‌اند.

 

 

 

 

 

این جنایت، همزمان با برگزاری جلسه‌های محاکمه درک چاوین، افسر پلیس متهم به قتل جورج فلوید، رخ داد؛ جوان سیاه‌پوست دیگری که ۲۵ می گذشته در همین شهر مینیاپولیس و زمانی که در بازداشت پلیس قرار داشت، از شدت فشار زانوی «درک چاوین» بر گردنش جان سپرد و زمینه‌ساز شکل‌گیری جنبش اعتراضی جهانی با شعار «جان سیاهپوستان ارزش دارد»، شد.

 

دانته رایت نیز در حالی کشته شد که تنش‌های نژادی به‌ دلیل محاکمه درک چاوین، پلیس سفیدپوست متهم به قتل جورج فلوید، همزمان بالا گرفت.

 

 

 

 

با وجود اعلام منع رفت ‌و آمد شبانه در مینیاپولیس، پلیس تاکنون ده‌ها معترض خشمگین را بازداشت کرده است. اعتراض‌ها به حدی بوده است که حدود هزار تن از نیرو‌های گارد ملی آمریکا به منطقه اعزام شده‌اند تا در صورت لزوم وارد عمل شوند.

 

همچنین، بر اساس اعلام مقامات، تاکنون نزدیک به ۲۰ فروشگاه در این شهر از سوی برخی معترضان غارت شده‌اند.

 

 

 

 

 

پایگاه راشا تودی در همین‌باره می‌نویسد: قتل این جوان سیاه‌پوست با مخالفت قابل پیش‌بینی دو جناح سیاسی آمریکا روبرو شده است. چپ‌گراها، نژادپرستی سازمانی حاکم بر پلیس آمریکا را محکوم کرده‌اند و حال، راست‌گراها نیز خشونت‌ و زد و خورد‌ها را محکوم می‌کنند!

 

این جنایت‌های در حال افزایش را باید نمادی از آمریکای جاهلی مدرن دانست: هرج ‌و مرج، از هم ‌گسیختگی و جریان مداوم بی‌نظمی داخلی خشونت‌بار. این شرایطی است که نه لیبرال‌ها و نه محافظه‌کاران، پاسخی درباره آن ندارند.

 

 

 

 

سال گذشته، گروه نخست، حضور دونالد ترامپ در قدرت را علت این مشکلات می‌دانستند. صرف‌ نظر از آشوب‌های واشنگتن در آستانه مراسم تحلیف جو بایدن، حضور ترامپ در قدرت را باید یکی از دلایل افزایش این بیماری در کشور و نه خود آن دانست.

 

 

 

 

پس از شکست ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری، احساس نادرستی به‌وجود آمد که ورود بایدن به کاخ سفید موجب بازگشت وضعیت آمریکا به شرایط عادی خواهد شد و می‌تواند همه مشکلات آمریکا را حل کند؛ اما یک مشکل وجود دارد: ما با یک شرایط معمولی جدید روبرو هستیم و اتفاق خاصی نخواهد افتاد!

 

 

 

 

 

راشا تودی ادامه داد: با وجود جنایت‌هایی نظیر تیراندازی‌ها با تلفات بالا، کشته شدن به‌دست نیرو‌های پلیس، آشوب در مقابل این جنایت‌ها یا اقدام حامیان ترامپ جهت ایجاد ناامنی، آیا این همان کشوری بوده که دروازه آرزو‌ها و رؤیا‌ها بوده است؟ آیا این کشور متعلق به همه ساکنان آن است؟ ما با جامعه‌ای روبرو هستیم که از هم ‌گسیخته است و راهکاری بهتر از قیام، در برابر خود ندارد.

 

 

اگرچه اقتصاد آمریکا به سرعت در مسیر احیای دوباره بوده، شاخص‌های بازار سرمایه اوج گرفته است و خبری از کمک‌های حمایتی دولت نیست. در آمریکا هیچ‌کس خوشحال نیست و این شرایط، نشان‌دهنده نابرابری‌های عمیق ثروت، بی‌عدالتی و ناامیدی است که بسیاری از گروه‌ها در این کشور، هر روز با آن روبرو هستند.

 

این مسأله روشن بوده که سهم شهروندان آمریکایی از اقتصاد، ناعادلانه است. اعتراضات نشان می‌دهند که مردم از خشونت پلیس ناراحت هستند، اما چرا آنها به سوی غارت گام برمی‌دارند؟ چرا عده‌ای از جنایت‌های اخیر پلیس، به‌عنوان فرصتی جهت سرقت اموال بدون توجه به پیامد‌های آن می‌نگرند؟

 

 

نویسنده در پایان، نتیجه می‌گیرد: اعتراضات و ناآرامی‌ها، به معنای شرور بودن معترضان نیستند، بلکه نشان‌دهنده کیفیت زندگی گروه‌هایی است که به‌طور کامل، ناراضی و سرخورده هستند. جنایت‌ها، تصویری که از آمریکا به جهانیان نشان داده شده است، مخدوش کرده‌اند.

 

دلایل اندکی وجود دارند که این وضعیت معمولی جدید! تغییر کند. تنش‌ها در این جامعه شکننده، همچنان ادامه خواهد یافت و شاهد انفجار آن بدون هشدار قبلی خواهیم بود.

 

 

 

 

انتخاب رئیس‌جمهور جدید، ممکن است تنها به حضور جایگزینی باادب‌تر نسبت به رئیس‌جمهور پیشین تلقی شود. بایدن، یک رئیس‌جمهور انقلابی یا رادیکال نیست. او دیدگاه و خواست سیاسی، رهبری و شخصیت پیشگام در تغییرات همه‌جانبه مورد نیاز آمریکا را ندارد. به این ترتیب، اعتراضات مردمی در کنار هرج‌ و مرج و مشکلات مربوط به آن، همچنان ادامه خواهد یافت.

 

دولت آمریکا ادعا می‌کند آن‌چه به‌عنوان هرج ‌و مرج، از این کشور در رسانه‌ها منتشر می‌شود، بخشی از رؤیای آمریکایی است؛ اما مردم این کشور، این ادعا را باور ندارند.