تکرارقصه پرغصه مشکلات کارگری

به گزارش خبرگزاری صداو سیما،مرکز اصفهان؛کارگران به عنوان سرمایه های انسانی در هر کشور نقش محوری در تحولات و مناسبات مختلف آن جامعه دارند و حمایت از آن‌ها و رفع مشکلات و چالش‌های آن‌ها می‌تواند راه برون رفت از مشکلات مختلف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را برای دولت‌ها هموار کند.
این روز‌ها اگر سراغ جمعیت کارگری که با افراد تحت تکفل شأن افزون بر نیمی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند، برویم همچنان در و دل‌های همیشگی را دارند از مشکلات معیشتی، مسکن، بیمه، بی توجهی کارفرمایان به قانون کار، خدمات درمانی و جدیدا هم کرونا که خیلی‌ها را بیکار کرده است.

چالش و دغدغه‌های کارگران طی بیش از یک سال  اخیر با کرونا بیشتر هم شد، چرا که کرونا نه تنها سلامت جان کارگران و خانواده‌های آن‌ها را تحت تأثیر قرار داد بلکه باعث شد روزمرگی‌های آن‌ها بیشترشود.

کارگرانی که هزینه زندگی شان از حقوقشان بیشتر است، انگیزه‌ای برای رونق در تولید ندارند و بیشترین فکر و ذکر آن‌ها " غم نان" است. تا حدی که در روز‌هایی که صدای قرنطینه برای کنترل ویروس کرونا به گوش می‌رسید، این کارگران بودند که برای چرخاندن چرخ تولید و ترس از بیکاری، با شرایط سخت بین " دغدغه نان" و "سلامت جان" نبرد کردند.
به گفته بیشتر کارگران قرارداد‌های سفید امضاء، نبود امنیت شغلی، بیمه کامل، همخوانی نداشتن دستمزد‌های سالانه با قیمت‌های بازار و ایمنی در کار، تنها بخش کوچکی از مشکلات جامعه کارگری است
الان هم خیلی از مشاغل با تأثیر از کرونا تعطیل شده و برای کارگرانی که از بیمه بیکاری نمی‌توانند استفاده کنند و کارفرمایان هم زیر بار پرداخت حقوق و مزایا آن‌ها نمی‌روند.

کارگران پایه‌های توسعه اقتصادی هر جامعه
به بهانه بزرگداشت هفته کارو کارگر به جمع ساده و بی ادعای تعدادی از این گروه از زحمت‌کشان جامعه در مشاغل مختلف رفتم از فروشندگی تافعالیت در واحد‌های تولیدی و صنعتی خصوصی و مشاغل اداری دولتی. همه ماسک زده بودند اما در زیر این ماسک ها،چین و چروک دست‌های پینه بسته شان، یک دنیا حرف داشتند که در هیچ گزارشی امکان ارائه آن‌ها نیست و نخواهد بود.
بیشتر آن‌ها از گفتگو با من خبرنگار به خاطر نگرانی از اخراج یا توبیخ کارفرما امتناع می‌کردند، اما با اطمینان اینکه نامشان فاش نخواهد شد، شروع به صحبت از بغض‌های مانده در گلو و به اصطلاح دل‌های پر غصه شان کردند.
آقا سعید ۴۲ ساله که در شرکت خصوصی هفت سالی مشغول کار است از استرس هر روزه اینکه شرکت با توجه به اوضاع اقتصادی تعدیل نیرو کند می‌گوید و ادامه می‌دهد: مستأجری و تطابق نداشتن دخل و خرج بماند.
دوستش که جوان‌تر از خودش است، ولی سابقه کارشان یکی، اما بدون بیمه است هم وارد گفتگو می‌شود و با گلایه از قرارداد‌های سفید امضاء، امنیت شغلی و حقوق و دستمزد ناچیز به نسبت تورم، بی توجهی کارفرمایان به قانون کار از جمله بیمه کارگران.
اما اوضاع برخی دیگر از کارگران جامعه بدتر از بقیه است از جمله کارگران غیررسمی و فصلی کار، کارگرانی که با حداقل‌های دستمزد کار می‌کنند یا کارگران ساختمانی که در برخی ماه‌های سال به ندرت کار دارند.
آقا رضا ۶۲ ساله در حال کاشی کاری یک مجتمع مسکونی بود، ۱۳ سال بیمه داشت که ۸۰ درصد حق بیمه مربوط به کارگرساختمانی بوده و الان که در ۶۰ سالگی بازنشستش کرده اند با حدود ۷۰۰ هزار تومان حقوق می‌گیرد و سرپرست خانواده یک زندگی ۶ نفره است می‌گوید: حقوق ام کفاف غذا را هم نمی‌دهد مجبورم کار کنم.
از حق بیمه کارگران ساختمانی گلایه دارند و می‌گوید بیمه این طوری فایده ایی ندارد کاش همان بیمه آزاد پرداخت کرده بودم که الان حقوق بهتری داشتم.
علی آقای ۴۸ ساله هم در یک شرکت بزرگ صنعتی فعالیت دارد و حمایت از کارگران در جامعه را محدود به شعار می‌داند.
وی اوضاع را برای کارگران مشاغل سخت و زیان آور را دیگر با این توجه به کارگر فاجعه می‌داند.
آقا مهدی ۴۰ ساله که در یک شرکت تولید محصولات شیمیایی در اصفهان ۱۳ سالی است مشغول کار است از اینکه با وجود اینکه ماهیت شغل خود و بیشتر دوستانش در آنجا جزء مشاغل سخت و زیان آور است، اما کارفرمایش در لیست بیمه نام بسیاری از آن‌ها را به عنوان کارگر ساده رد می‌کند گلایه دارد و می‌گوید حرفی هم بزنیم یا شکایتی کنیم اخراج می‌شویم و همین حقوق کم و بیمه را هم از دست می‌دهیم.
به سراغ کارگران فصلی و پاره وقت هم که با وجود کرونا البته خیلی به تعداد کمتر از قبل در میدان‌ها و خیابان‌ها دنبال کارند هم رفتم.
چنان با شتاب نزدیک ات می‌شود که می‌خواهی مسیر را عوض کنی.در واقع بی خیال کرونا ، ناگهان یک نفر به ۵ نفر تبدیل می‌شوند و دورت حلقه می‌زنند. بعد از سلام یکی سریع می‌پرسد: «کارگر می‌خواستی؟» چشمانش برق می‌زند و منتظر شنیدن جوابی مثبت است.‌
می‌پرسم روزی چند می‌گیری؟ «۶۰ هزار تومان.» کمی به فکر فرو می‌روی. بیمه چی؟ «اگر خرده کاری باشه هیچی» و اگر عمده؟  «با شماست». انگار قید عیدی و پاداش آخر سال را هم زده‌اند.‌
می‌گفتند تا قبل از کرونا اوضاع خوب نبود، اما بد هم نبود کمابیش در ماه، حداقل ۴ تا ۵ روز کار بود، اما از وقتی کرونا آمد آن چند روز هم نداریم شاید هم ۱ تا ۲ روز.
البته کارگرانی هم بودند که از شغلشان و کارفرمایشان راضی بودن.
آقا مجید ۵۵ ساله که در یک واحد تولیدی در حاشیه شهر ۲۰ سالی مشغول کار واز کارفرمایش راضی بود می‌گوید: