فسیل ۱۲۰ میلیون ساله کشف شد

 

در حالی که جمجمه این پروانه کوچک به طول ۲ سانتی‌متر (۰.۷۵ اینچ) شباهت‌هایی به دایناسور‌های بسیار بزرگ‌تر مانند تی رکس (Tyrannosaurus rex) دارد، اما بدن نازک و ظریف آن بیشتر شبیه پرندگان تاج امروزی مانند گنجشک‌ها یا مرغ مگس‌خوار است.

 

سی تی اسکن دقیق و بازسازی پر جزییات این فسیل نشان می‌دهد که این گونه‌ عجیب از پرندگان، زمانی به گروه منقرض شده پرندگان اولیه موسوم به آنانتیورنیتین یا "پرندگان مخالف" تعلق داشته است.

 

برخی دیگر از آنانتیورنیتین‌های کشف شده از سوسک بزرگ‌تر نیستند. این فسیل تازه کشف شده، کمی بزرگ‌تر است و در کف دست شما جا می‌گیرد. این موجودات پنجه‌ای و بال‌دار به رغم اندازه کوچک خود، در میان گروه‌های پرشمار و متنوع پرندگان اولیه، زندگی می‌کردند که آن زمان بودند.

 

در حالی‌که آنانتیورنیتین‌ها از واقعه انقراض دسته‌جمعی مزوزوییک، جان سالم به در نبردند، اما بسیاری از صفات آن‌ها هنوز ادامه دارد و آن‌ها را برای پرندگان مدرن، مهم می‌دانند.

 

 

 

 

مین وانگ، استاد دیرینه‌شناس از آکادمی علوم چین می‌گوید: وجود جمجمه دایناسور بر روی بدن پرندگان، قطعاً مانع از وجود آنانتیورنیتین‌ها یا سایر پرندگان اولیه نمی‌شود که ده‌ها میلیون سال در دوران کرتاسه، در مکان‌های مختلف جهان، زندگی بسیار موفق داشتند.

 

نوک این پرنده اولیه، منحصر به فرد بوده و بسیار بی‌نقص حفظ شده است. بر خلاف پرندگان مدرن که فک فوقانی آن‌ها به‌طور معمول مستقل از حالت مغزی خود حرکت می‌کند که به "کینزیس" جمجمه معروف است، استخوان جمجمه تازه کشف‌ شده، ثابت و غیر قابل حرکت است.

 

آن‌ها حتی نقاط اتصال عضلات فک را نیز نشان می‌دهند که معمولاً در دایناسور‌ها و خزندگان، مانند مارمولک‌ها و تمساح‌ها، پیدا می‌شوند.

 

به گفته وانگ، به‌طور خاص یک استخوان، معروف به ناخنک، دقیقاً شبیه استخوان مربوط به دایناسور Linheraptor بود. دایناسور‌های Linheraptor تروپود‌های پرنده مانند هستند؛ گروهی منقرض شده از دایناسور‌ها که شامل گوشت‌خواران مانند T. rex و Velociraptor نیز می‌شوند.

 

قسمت پشتی جمجمه این پرنده اولیه، بیش از پرندگان زنده، شباهت به رپتور دارد. این نشان می‌دهد، پرندگان اولیه می‌توانند از شاخه‌ای از دایناسور‌ها که شامل Velociraptor پر و Microraptor بال‌دار است، تکامل یافته باشند.

 

توماس استیدام، دیرینه‌شناس آکادمی علوم چین می‌گوید: در ترکیب با استخوان‌های گیجگاهی غیر متحرک، تفاوت در سخت‌کام (بخش سخت و استخوانی سقف دهان) نیز به وجود نداشتن حرکت بینی در میان پرندگان اولیه اشاره دارد. این حرکت جمجمه، باید بعداً تکامل یافته باشد و موجب تنوع زیاد در شکل جمجمه شود که اکنون در میان پرندگان تاج‌دار مدرن می‌بینیم.

 

نویسندگان این مقاله نتیجه گرفتند: به رغم عبور آن‌ها از دوره‌ کرتاسه، فقط گروه پرندگان تاج‌دار با مجموعه‌ای از ویژگی‌های مشتق شده از آن‌ها که اجازه حرکت کینزیس جمجمه را می‌دهند، از انقراض جمعی مزوزوییک نجات یافته‌اند و از آن زمان، رشد کرده‌اند.

 

این مطالعه در مجله Nature Communications منتشر شده است.