مردم السالوادور خواستار زندگی شرافتمندانه هستند

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صداوسیما به نقل از خبرگزاری فرانسه از سویاپانگو (سالوادور)، کریستینا ناواس ده ساله بود که برادر بزرگترش، یکی از اعضای باند، در السالوادور به قتل رسید. او علیرغم خشونت و فقر، مانند هزاران جوان که هر ساله سعی می‌کنند با به خطر انداختن جان خود به آمریکا برسند، از ترک کشورش امتناع می‌کند.
کریستینا اکنون ۲۲ ساله است و به همراه مادر و خواهرش در سویاپانگو، حومه فقیرنشین در شمال شرقی سن سالوادور، جایی که گروه‌های تبهکار و مخوف حضور دارند، زندگی می‌کند.
او در خانه آجری ساده‌اش، شوک از دست دادن برادرش را که تصویرش دیوار اتاق نشیمن را زینت می‌دهد، بازگو می‌کند. اما سئوالی که مطرح است اینکه چه چیزی او را وادار به یافتن زندگی بهتر در این کشور کوچک آمریکای مرکزیِ گرفتار خشونت و بدبختی کرد.
این زن جوانی می‌گوید نمی‌داند چه کسی برادرش مانوئل ۱۴ ساله را کشته است، اما از آن زمان، ذهن وی شروع به تغییر کرده است.
در منطقه، جایی که خانه‌های سیمانی ردیف شده اند، مردم در خیابان‌های باریک کمتر رفت و آمد دارند. هیچ افسر پلیسی وجود ندارد. اما در برخی جا‌ها اعضای باند مخوف در کمین هستند. همه می‌دانند که آنجا هستند و تماشا می‌کنند.
کریستینا در دانشگاه در حال تحصیل زبان انگلیسی است. در اوایل اکتبر، او در تظاهراتی شرکت کرد که حدود ۲۰۰۰ نفر را نزدیک مرز با گواتمالا گرد هم آورد تا خواستار شغل، توسعه اقتصادی و اجتماعی بهتر شوند تا جوانان بتوانند در کشور خود بمانند.
او می‌گوید «من در السالوادور می‌مانم» , شعار این تجمعِ موسوم به «کاروان وارونه» بود که اشاره به هزاران مهاجری داشت که علی‌رغم خطرات، مرتباً سعی می‌کنند با عبور از آمریکای مرکزی با پای پیاده خود را به آمریکا برسانند.
در جاده، آن‌ها باید هزاران دلار به قاچاقچیان بپردازند و با یک سری خطرات روبرو می‌شوند: خشونت، آدم ربایی، تجاوز جنسی و گاهی اوقات قتل.
کریستینا می‌گوید: هیچ کس نمی‌تواند به من تضمین دهد که من سالم و سلامت به آنجا خواهم رسید. ما می‌توانیم اینجا زندگی کنیم.
او گفت: ما ساکنان محله‌های کم درآمد، همه بزهکار نیستیم. افرادی اینجا هستند که بسیار با استعداد هستند.
این دانش‌آموز بخشی از گروهی از داوطلبان بنیاد فوراور، یک سازمان غیردولتی است که مشارکت‌هایی را بین دولت، شرکت‌های خصوصی و انجمن‌ها ترتیب می‌دهد تا به جوانان کمک کند تحصیلات دبیرستانی خود را تکمیل کنند و وارد دانشگاه شوند.
برای بنیاد، کریستینا هفته‌ای یک بار به دانش آموزان دبیرستانی درس انگلیسی می‌دهد.
پس از مرگ برادرش، مادرش با آوردن دو دخترش سعی کرد به طور قانونی به کانادا مهاجرت کند,، اما پناهندگی آن‌ها رد شد. کریستینا ابراز تاسف می‌کند و می‌گوید: ما به خانواده‌های اعضای باند کمک نمی‌کنیم، از آن‌ها حمایت نمی‌کنیم.
به لطف بنیاد فوراور، او در سال ۲۰۱۷ بورسیه تحصیلی گرفت و دیگر هیچ دلیلی برای ترک وجود ندارد.
مارتا مورالس ۲۲ ساله نیز مانند کریستینا از حمایت بنیاد بهره می‌برد و در تظاهرات «کاروان معکوس» شرکت کرد.
او هم بورسیه گرفت و سال چهارم روانشناسی است. او با مادر و برادرش در یکی دیگر از مناطق محبوب سویاپانگو زندگی می‌کند. گروه‌ها نیز آنجا حکومت می‌کنند.
او هم نمی‌خواهد به تبعید برود. او به خبرگزاری فرانسه گفت: چند نفر که در آمریکا مستقر هستند، به من گفتند: بیا اینجا، فرصت‌های شغلی بیشتری وجود دارد، هیچ بزهکاری وجود ندارد. زن جوان با اطمینان از خودش می‌گوید: شرط من این است که اینجا بمانم.
به گفته سازمان‌های متخصص در مسائل مهاجرت، روزانه بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ جوان سالوادور، این کشور ۶.۷ میلیون نفری را ترک می‌کنند تا بدون ویزا به آمریکا برسند.
رنه مارتینز جامعه شناس به خبرگزاری فرانسه گفت: مهاجرت جوانان یک واقعیت ظالمانه است.
در سال ۲۰۲۰، بنیاد فوراور، با مشارکت دوازده دانشگاه خصوصی، به هزار جوان سالوادور کمک کرد تا تحصیل کنند.