اما و اگر‌های ارتقای علمی کشور

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا وسیما ؛ماجرا از افزایش رتبه علمی ایران در سال ۲۰۱۶ آغاز شد و ایران با ۳۶۸ مقاله و ۷۰ درصد رشد رتبه ۱۸ را در جهان کسب کرد و یک سال بعد در سال ۲۰۱۷ با ۲ پله ارتقا رتبه ۱۶ جهان را کسب کرد.
محمد جواد دهقانی رئیس پایگاه علوم استنادی جهان اسلام می‌گوید: روند ارتقای علمی در سال‌های بعد هم ادامه داشت و در سال ۲۰۱۷ با ۵۴ هزار مقاله به رتبه ۱۸ و در سال ۲۰۱۸ با ۵۶ مقاله به رتبه ۱۶ رسیدیم، اما در دو سال ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ این رتبه ثابت مانده است.
ثابت ماندن رتبه علمی در شرایطی است که طبق اسناد بالادستی یعنی برنامه‌های پنج ساله توسعه، رتبه علمی ایران باید تا سال ۲۰۱۰ به ۱۲ می‌رسید که دستیابی به این هدف به تاخیر افتاده است.

برخی از مسئولان کمبود اعتبارات را دلیل ثابت ماندن رتبه علمی می‌دانند.
منصور انبیا رئیس دانشگاه علم وصنعت می‌گوید: سهم اعتبارات دانشگاه از تولید ناخالص ملی کشور بسیار کم است وبر اساس اسناد بالادستی این عدد الان کمتر از یک درصد است.
این در حالی است که برخی بر رشد همزمان مقالات به صورت کمی و کیفی تاکید داشتند. محمد نقوی مدیر کل برنامه ریزی معاونت پژوهشی دانشگاه تهران هم می‌گوید: رشد کمی مقالات و رشد کیفی مقالات باید همزمان حرکت کنند.
دست یابی به مرجعیت علمی نیز راهبردی است که در اسناد بالادستی برای کشور ترسیم شده است هدفی که تحقق آن با توجه بیشتر به پژوهش‌های کاربردی دور از انتظار نیست.