دی در روزِ شِش، بدرود با «پرورش»

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، مرکز اصفهان؛ نقش اصلی و محوری استاد پرورش در عرصه تعلیم و تربیت بود که موفق شد نسلی از جوانان انقلابی را تحویل نظام اسلامی دهد که بسیاری از آنان به درجه رفیع شهادت رسیدند؛ برخی هم که باقی مانده‌اند، با همان شاکله، از خادمان مخلص انقلاب هستند.

مرحوم استاد سیدعلی اکبر پرورش از پیشگامان نهضت انقلاب اسلامی است که به تعبیر رهبر معظم انقلاب «یاور صدیق انقلاب» نامیده شد. استاد پرورش در سال ۱۳۲۱ در اصفهان متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همان شهر به پایان رساند. سپس در دانشگاه اصفهان، مدرک لیسانس خود را در رشته ادبیات اخذ کرد. وی، مدرک فوق لیسانس خود را در دانشسرای عالی تهران در رشته کارآموزی دبیری دریافت کرد.

در دوران مبارزات قبل از انقلاب، همراه با شهید بهشتی و آیت الله خادمی نقش مهمی در آگاهی بخشیِ جامعه داشت و حلقه مبارزاتیِ دبیران اصفهان را تشکیل داد. استاد پرورش به عنوان نایب رئیس مجلس شورای اسلامی و عضو شورای عالی دفاع در مذاکرات سیاسی هشت کشور اسلامی و نخست وزیر سابق سوئد با ایران در خصوص مسائل جنگ حضور فعال داشت.

علی اکبر پرورش در محله چهارسوق شیرازی‌های اصفهان متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همان شهر به پایان رساند. سپس در دانشگاه اصفهان مدرک لیسانس خود را در رشته ادبیات اخذ نمود ایشان مدرک فوق لیسانس خود را در دانشسرای عالی تهران در رشته کارآموزی دبیری دریافت کرد و در دهه ۴۰ و ۵۰ معلم دینی در مدارس اصفهان بود. پرورش در دوران نوجوانی به واسطه ی هم محله‌ای بودن و آشنایی با آیت‌الله دکتر بهشتی جذب فعالیت‌های مذهبی و سیاسی شد و نخستین بار در سال ۴۳ به دلیل فعالیت‌های سیاسی بر ضد رژیم دستگیر شد.

استاد پرورش از دوره نوجوانی و تحت تأثیر روحانیت محله پدری، پس از کسب مطالب اولیه دینی به فعالیت در مجامع دینی پرداخت. شهید آیت‌الله دکتر بهشتی که اهل همان محله بود و در قم به تحصیل و تدریس اشتغال داشت، در مسافرت‌های خود به اصفهان با جوانان محله و شهر ارتباط برقرار می‌کرد و بدین گونه ارتباطات نزدیک اکبر پرورش با شهید بهشتی آغاز شد که این ارتباط تا هفتم تیر سال ۱۳۶۰ ادامه یافت.

نماینده مردم اصفهان در مجلس شورای اسلامی، وزیر آموزش و پرورش و نماینده مجلس خبرگان قانون اساسی، برخی مسئولیت های یاور صدیق انقلاب بود.

دی در روزِ شِش، بدرود با «پرورش» دی در روزِ شِش، بدرود با «پرورش»