طلوع آفتاب هفتم در نیمه ذیحجه

به گزارش خبرگزاری صداوسیمای مرکز مازندران، نیمه ماه ذیحجه، آسمان گل آذین و زمین بساط شادی گستراند و ملائک به تماشای هفتمین ستاره تابناک امامت آمدند، از بارش ابر‌های رحمت و تابش انوار حکمت، نوزادی آسمانی از آل یاسین ازدامان حمیده چشم به جهان گشود و خورشید هفتم طلوع کرد.
ولادت امام موسی کاظم علیه السلام
حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، نیمه ماه ذی الحجه و به روایتی یکشنبه هفتم ماه صفر سال ۱۲۸ قمری در اَبْواء، میان مکه و مدینه، دیده به جهان گشود، کنیه مشهورشان ابوالحسن و ابوابراهیم و القاب ایشان کاظم، عبد صالح، امین، عالم، زین المجتهدین و باب الحوائج است.
والدین امام کاظم (ع)
امام صادق (ع) پدرامام موسی کاظم و مادر آن حضرت حمیده بربریه، معروف به «حمیدة الصفا» بود. امام صادق (ع) درباره ایشان فرموده اند: «حمیده مثل زَرناب و تصفیه شده، از آلودگی‌ها و پلیدی‌ها پاک است و این از لطف خدا بر من و امام بعد از من است که پای چنین بانوی پاک دامنی را به خانه من گشود».
القاب امام کاظم (ع)
لقب مشهور امام موسی کاظم علیه السلام، یعنی خاموش و فرو برنده خشم است؛ زیرا آن حضرت از دست دشمنان بسیار آزار کشیدند، اما در حق آنان نفرین نکردند. شیخ مفید، در این باره روایت کرده؛ در مدینه مردی بود که امام کاظم (ع) را بسیار اذیت می‌کرد تا آنکه بعضی از همراهان حضرت، خواستار قتل او شدند، امام ایشان را نهی فرمودند و پرسیدند: آن مرد کجاست؟ عرض کردند در کناره‌های مدینه مشغول زراعت است، حضرت به دیدار او رفت و با گشاده رویی با او سخن گفت و پرسید: چه قدر خرج زراعت کرده ای؟ گفت: صد اشرفی، فرمود: چه قدر امید داری دستت بیاید؟ گفت: دویست اشرفی، سپس حضرت سی صد اشرفی به او داد و فرمود: این را بگیر و از زراعت هم آن چه امید داری خداوند به تو می‌دهد، مرد صورت حضرت را بوسید و خواست که او را عفو کند، حضرت تبسم کرد و برگشت. پس از این، آن مرد پیوسته حضرت را دعا می‌کرد.
فرزندان آفتاب هفتم
امام موسی کاظم (ع) فرزندان بسیار داشتند که مشهورترین فرزند پسر ایشان، امام رضا (ع) و با فضیلت‌ترین دختران ایشان، حضرت فاطمه معصومه (س) است.

مکارم الاخلاق
سجایای اخلاقی امام موسی کاظم (ع)، چنان آشکار بود که شیعه و سنی به آن اعتراف می‌کنند؛ از آن جمله یکی از بزرگان اهل تسنّن می‌گوید: او پیشوایی بزرگ قدر و جلال، شأن و مرتبه اش از همه بالاتر بود، در عبادت مشهور و از اطاعت خدا نگاه بانی و مراقبت می‌کرد کرامت وجودی داشت، شب‌ها را به سجده و نماز می‌گذراند و روز‌ها را با صدقه دادن و روزه گرفتن سپری می‌کرد، هر گاه به او بدی می‌کردند نیکویی می‌کرد، به دلیل کثرت عبادتش عبد صالح نامیده شد و درعراق به باب الحوائج معروف شد؛ زیرا هر کس به ایشان متوسّل می‌شد، به حاجت خود می‌رسید.

مناجات امام کاظم علیه السلام
مردان خدا از نیایش و عبادت جدا نمی‌شوند؛ امام کاظم علیه السلام، آن از انسان کامل و عبد صالح نیز پیوسته در عبادت بودند و گاه آن چنان می‌گریستند که صورتشان از اشک خیس می‌شد. این دعا را بسیار می‌خواندند: «اَللّهم إنّی اَسْئَلُکَ الرّاحَةَ عِندَ الْمَوتِ و العَفْو عِنْد الحِساب»

خلفای زمان امام کاظم علیه السلام
امام کاظم علیه السلام در بیست سالگی به امامت رسیدند، مدّت امامتشان سی و پنج سال (سال‌های ۱۴۸ تا ۱۸۳ ه ق) بود و در زمان حیات ایشان چهار خلیفه عباسی به نام‌های منصور دوانقی، مهدی عباسی، هادی عباسی و هارون الرشید به حکومت رسیدند.
دوران زندگی امام کاظم (ع)، مقارن با حکومت چند تن از خلفای بنی عباس بود. در دورانی که استبداد و ستمگری حاکمان عباسی، به اوج خود رسیده بود. دوران زندگی امام کاظم (ع)، مقارن با حکومت چند تن از خلفای بنی عباس بود. در دورانی که استبداد و ستمگری حاکمان عباسی، به اوج خود رسیده بود. امام کاظم (ع) در برابر ظلم و ستم‌هایی که از سوی خلفای عباسی صورت می‌گرفت؛ ساکت نمی‌نشست، بلکه از راه‌های گوناگون با حکومت آنان مخالفت کرد. همین امر موجب شد که بیشتر دوران زندگی امام کاظم (ع) از مردم به دور باشد؛ در تبعید و یا در زندان! ‏ علت این امر هم ثبات و استقرار حکومت عباسیان بود. سرانجام امام در زمان هارون الرشید و در زندان سندی بن شاهک، به دستور هارون الرشید به شهادت رسید.