پیشنهاد اجرای طرح «اتوبوس پیاده مدرسه» در شهر یزد

به گزارش خبرگزاری صداوسیمامرکزیزد، مجید تجملیان با اشاره به اینکه طرح «اتوبوس پیاده مدرسه» در دنیا به WSB یا Walking School Bus موسوم است و تجربیات بسیار موفقی در کشور‌های مختلف دارد، افزود: طبیعتاً هرچه بتوانیم مردم را به سمت کاهش استفاده از خودرو‌های شخصی در حمل‌ونقل و آمدوشد شهری سوق دهیم، از ترافیک سنگین در معابر سطح شهر پیشگیری می‌شود.

 

وی با اشاره به اینکه در نشست‌های کمیسیون حمل‌ونقل و آمدوشد برای کاهش معضلات ناشی از ازدحام خودرو‌های شخصی در معابر شهر در سال تحصیلی پیش رو، بر روی بسته جامعی در حال تبادل‌نظر و گفتگو با مدیران، صاحبنظران و کارشناسان مختلف هستیم، افزود: یکی از طرح‌های این بسته جامع اتوبوس پیاده مدرسه است و به نظر بسیاری از صاحبنظران، اگر مدیران دستگاه‌های مرتبط همدلی و همکاری کنند این طرح همانند بسیاری از کشور‌های دنیا در ایران نیز با موفقیت اجرا خواهد شد.

 

تجملیان تصریح کرد: برای اجرای موفقیت‌آمیز این طرح می‌توان مثلثی از بازیگران اصلی را ترسیم کرد که اضلاع آن والدین دانش آموزان (مهم‌ترین ضلع)، آموزش و پرورش، و مدیران مدارس هستند. طبیعتاً ضرورت دارد برای اجرایی شدن این طرح هر سه ضلع همکاری لازم را داشته باشند.

 

رئیس کمیسیون حمل‌ونقل و آمدوشد شورای اسلامی شهر یزد گفت: اجرای طرح اتوبوس پیاده مدرسه به این شکل است که ابتدا والدین علاقمند به مدرسه فرزند خود مراجعه کرده و در طرح ثبت نام می‌کنند. برای مثال اگر ۴۰ نفر ثبت نام کنند که مسیر منزل به مدرسه آن‌ها نزدیک یا مشابه هم باشد، یک اتوبوس پیاده ۴۰ نفره تشکیل می‌شود. ابتدا طرح مسیر حرکت و زمانبندی همراهی اولیای دانش‌آموزان تدوین می‌گردد. سپس هر روز دو نفر از اولیای ۴۰ دانش آموز (یک نفر در ابتدای صف و یک نفر در انتهای صف) در رفت و برگشت دانش آموزان به صورت پیاده آنان را همراهی می‌کنند. یعنی مثلاً پدر یا مادر دانش‌آموز الف به همراه فرزندش از منزل به صورت پیاده حرکت کرده و به درب منزل یا سر کوچه دانش‌آموز ب می‌روند. آنجا دانش‌آموز ب به آن‌ها ملحق می‌شود و به سمت محل الحاق دانش‌آموز ج حرکت می‌کنند و همینطور الی آخر و در نهایت به سمت مدرسه مسیر را طی خواهند کرد. در هنگام برگشت هم دو نفر والدینی که نوبتشان هست در مدرسه حاضر شده و هدایت اتوبوس پیاده به محل جدا شدن تک‌تک دانش‌آموزان و ورود به منازلشان را برعهده می‌گیرند. در دنیا رایج است که دانش‌آموزان در طی مسیری که با اتوبوس پیاده مدرسه همراهند با هم سرود‌های ملی و شاد را می‌خوانند و با روحیه‌ای منبسط به مدرسه یا خانه می‌رسند.

 

وی ادامه داد: مطابق استاندارد، دانش آموزانی که منزل آن‌ها در شعاع حداکثر یک و نیم کیلومتری مدرسه واقع شده است می‌توانند در این طرح شرکت کنند که مطابق آمار‌های موجود درصد نسبتاً بالایی از دانش‌آموزان مدارس در سطح شهر یزد از این دسته هستند. با یک حساب سرانگشتی می‌توان دریافت که در یک اتوبوس پیاده ۴۰ نفره هر خانواده ۲۰ روز یکبار نوبتش می‌شود تا صف پیاده دانش‌آموزان را در مسیر رفتن به مدرسه و برگشتن همراهی کند که واقعاً کار سخت و شاقی نیست. در عین حال اگر خانواده‌هایی هم باشند که نه پدر و نه مادر امکان چنین همراهی را نداشته باشد، می‌توانند با والدین سایر دانش‌آموزان یا افرادی که در قالب شرکت‌های خدماتی تحت عنوان «رانندگان اتوبوس پیاده مدارس» مورد سازماندهی و تأیید صلاحیت قرار می‌گیرند (مشابه رانندگان سرویس مدارس خودرویی) توافق کرده و انجام وظیفه سهم خود را به ایشان بسپارند.

 

تجملیان با بیان اینکه اجرای این طرح احتمالاً می‌تواند از مدارس ابتدائی شروع شود، گفت: مزایای اجرای این طرح عبارتند از بهبود شرایط جسمی دانش‌آموزان با توجه به ورزش سالم و مستمر پیاده‌روی، بهبود شرایط روحی و روانی دانش‌آموزان به دلیل نشاط و تفریحی که بچه‌ها در مسیر دارند، کاهش ازدحام خودرو‌ها در ساعات شروع و پایان کار مدارس در سطح شهر، کاهش آلودگی هوا، کاهش هزینه خانوار‌ها برای رفت و آمد فرزندانشان به مدرسه و رشد اجتماعی دانش آموزان به دلیل ارتباط اجتماعی بیشتر با همسایگان و هم‌مدرسه‌ای‌های هم‌اتوبوسی‌شان.

وی گفت: اجرای آزمایشی طرح «اتوبوس پیاده مدرسه» در کمیسیون حمل‌ونقل و آمدوشد شورای اسلامی شهر یزد در حال پیگیری است، اما طبیعتاً مانند هر طرح تحول‌آفرین دیگر به راحتی اجرایی نخواهد شد. به دلیل مقاومت همیشگی که در برابر تغییر در همه جا وجود دارد، پیش‌بینی می‌شود بسیاری از متولیان امر و حتی خانواده‌ها در اوایل با آن همراهی نخواهند کرد و انواع و اقسام عیب‌جویی‌ها را نسبت به آن خواهند داشت. شورای اسلامی شهر یک نهاد سیاست‌گذار و نظارتی است و نه یک مجموعه اجرایی؛ لذا امکان آنکه بتوانیم طرح‌های مفیدی همچون این مورد را به تنهایی در سطح شهر اجرا کنیم وجود ندارد. بخصوص آنکه متأسفانه به دلیل نقص قوانین و نبود مدیریت واحد شهری در ایران، به غیر از شهرداری سایر دستگاه‌های اجرایی تحت حاکمیت شورای اسلامی شهر نیستند؛ لذا نیاز به آن داریم که اجرای چنین طرح مفیدی به یک گفتمان رایج و مطالبه اجتماعی تبدیل شود تا به واسطه آن مسئولین دستگاه‌های مرتبط آن را جدی گرفته و برای اجرای موفقیت‌آمیز آن برنامه‌ریزی و تلاش کنند.