به گزارش خبرگزاری صداوسیما، سید علیرضا گلپایگانی (عضو هیئت علمی گروه کارشناسی ارشد انیمیشن، دانشگاه هنر ایران) در یادداشتی مفصل به ظرفیت‌های انیمیشن کوتاه به عنوان رسانه‌ی بصری پویا و چندوجهی برای واکاوی مفاهیم عمیق و پیچیده‌ای چون تهاجم نظامی، مقاومت، و پایداری ملی پرداخته است. متن کامل این یادداشت در سایت بنیاد ملی پویانمایی در دسترس است. در بخش‌هایی از آن آمده است:

انیمیشن، برخلاف سینمای رئالیستی، این قابلیت را دارد تا جنبه‌های خشن و آسیب‌زای واقعیت را «فیلتر» کند، بدون آنکه ماهیت پیام اصلی را مخدوش سازد. این امر، با «نظریه‌ی گشتالت» در روانشناسی ادراک تصویر همخوانی دارد که بر اهمیت «کل» نسبت به «اجزاء» تأکید می‌ورزد.

یکی از قدرتمندترین ابزارهایی که انیمیشن در اختیار دارد، «زبان بصری» است. این زبان، از طریق رنگ، فرم، خط، بافت، و حرکت، قادر به انتقال بار معنایی و عاطفی عمیقی است که گاهی رساتر از کلمات عمل می‌کند. در زمینه‌ی بازنمایی پایداری، انتخاب‌های بصری کارگردان، نقشی حیاتی در شکل‌دهی به درک مخاطب از موضوع ایفا می‌کنند.

در چشم‌انداز معاصر رسانه، انیمیشن کوتاه از جایگاهی صرفاً سرگرمی‌ساز فراتر رفته و به مدیومی قدرتمند برای بیان ایده‌ها، بازنمایی واقعیت‌ها، و انعکاس عمیق‌ترین دغدغه‌های انسانی تبدیل شده است. قدرت «تصویر-سازی» و «تجربه‌ی بصری» انیمیشن، آن را به ابزاری منحصر به فرد برای پرداختن به موضوعاتی بدل ساخته که شاید در قالب‌های سنتی روایت، با محدودیت‌هایی روبرو باشند. تهاجم نظامی و مواجهه با آن، از جمله مسائلی است که به دلیل ماهیت حساس، چندلایه، و غالباً دردناک آن، نیازمند رویکردهایی نوآورانه در بازنمایی است. در این میان، انیمیشن کوتاه، به ویژه برای مخاطبان جوان و نوجوان که در مرحله‌ی حساس شکل‌گیری هویت فکری و ارزشی قرار دارند، پتانسیل شگرفی برای انتقال مفاهیم مربوط به «پایداری» را به همراه دارد.

گاهی، نمایش مستقیم خشونت و ویرانی، اثر معکوس بر مخاطب گذاشته و منجر به طرد پیام می‌گردد. انیمیشن، با استفاده از زبان نمادین، استعاره، و تکنیک‌های انتزاعی، قادر است حس کلی «مقاومت»، «فداکاری»، یا «امید» را منتقل کند، بدون آنکه نیاز به تجسم جزئیات آزاردهنده داشته باشد. این رویکرد، با «نظریه‌ی پردازش اطلاعات دفاعی» نیز مطابقت دارد و احتمال پذیرش پیام را افزایش می‌دهد.

انیمیشن کوتاه، با توانمندی‌های بصری، روایی، و روانشناختی منحصر به فرد خود، ابزاری قدرتمند در دست هنرمندان و مصلحان فرهنگی است تا مفاهیم حساس و بنیادینی چون «پایداری» و «مقاومت» را بازآفرینی کرده و منتقل کنند. این رسانه، نه تنها قادر است با خلق همذات‌پنداری عمیق، بار عاطفی داستان را بر دوش مخاطب قرار دهد، بلکه با استفاده از زبان نمادین و استعاری، پیام‌های پیچیده را به شیوه‌ای ماندگار و بدون ایجاد واکنش‌های دفاعی، در ذهن او بنشاند.