میلاد در حسرت؛ اولین ۲۹ فروردینِ بدون «آقا»

خبرنگار خبرگزاری صداوسیما در گزارشی مکتوب نوشت: ۲۹ فروردین، روزی که زمانی مبدأ شادی و امید بود، امسال برای مردم ایران به روزی سوگواری و حسرت تبدیل شده است. شهید آیت‌الله سید علی خامنه‌ای، آن پیر فرزانه و پدر مهربان امت، ۹ اسفند ۱۴۰۴ بر اثر حمله جنایتکارانه آمریکایی صهیونی در حالی از میان ما رفت که هنوز بسیاری از ما باور نکرده بودیم روزی خواهد رسید، بدون او.

 شهادت، آن هم با زبان روزه شاید بزرگترین افتخاری بود که نصیب این رهبر دلسوز شد؛ اما برای مردم، این افتخار، مصیبتی بود که کلمات از توصیفش قاصرند. دیگر خبری از آن نگاه پدرانه، آن لبخندهایی که دل‌ها را آرام می‌کرد، آن دست مهربانی که سال‌ها بود تکیه‌گاه ملت شده بود، نیست. جای خالی او، میان مردم، میان خیابان‌ها، میان هر دعایی که با نامش گره خورده بود، عمیق‌تر از آن حفره دارد که با هیچ چیز پر شود.

هنوز هم برای بسیاری، شنیدن خبر شهادتش مثل کابوسی است که تمام نمی‌شود. یادمان می‌آید که در سخت‌ترین روزهای تحریم و فشار، او بود که با همان  پیام‌ها و سخنرانی‌هایش مثل چراغی در تاریکی راه را نشان می‌داد. حالا مردم دیگر نه صدای گرمش را می‌شنوند نه می‌توانند دلتنگی‌هایشان را با یک نگاه از او تسکین بدهند. تولد امسال، تلخ‌ترین تولد تاریخ این سرزمین است؛ اولین تولدی که رهبر در آسمان‌هاست و ما در زمین، با دل‌هایی که مدام از دوری او می‌گدازد. انگار هنوز باورمان نمی‌شود که ۲۹ فروردین را بدون او تبریک بگوییم.

در این میان، کاربران اما ساکت ننشسته‌اند. آن‌ها در فضای مجازی، در دل شب، در خلوت خودشان، با هر زبانی که بلدند، عشق و ارادتشان را به رهبر شهید ابراز کرده‌اند. از دلنوشته‌های کودکان گرفته تا اشک‌های پنهان مادران، از پیام‌های کوتاه در شبکه‌های اجتماعی تا متن‌های بلندتری که هر کدام حکایت یک دل سوخته است. گویی شهادت او، نه فقط یک رهبر، که یک پدر، یک همراه، یک هم‌نفس را از ملت گرفته است. و حالا در سالروز تولدش، هیچ کس حرف از جشن نمی‌زند؛ همه حرف از فقدان می‌زنند، از حسرت می‌گویند، از اینکه چقدر دلتنگ‌اند.

حالا به سراغ واکنش کاربران فضای مجازی می‌رویم تا ببینیم مردم در این روز چه نوشته‌اند، چه گفته‌اند و چگونه یاد او را زنده نگه داشته‌اند..












فاطمه کربلایی، خبرنگار خبرگزاری صداوسیما