سیاسی ها،‌ تاثیری در تصمیمات فیبا ندارند

 

 

 

 

 

 

باومن کشور آمریکا را مثال می زند که در سال ۱۹۹۲ تیم ملی موسوم به تیم رویایی را داشتند؛ اما هشت سال بعد نزدیک بود نیمه نهایی المپیک ۲۰۰۰ را از دست بدهند، در حالی که فکر می‌کردند به راحتی از همه تیم‌ها عبور می‌کنند. در سال ۲۰۰۲ قهرمانی جهان را از دست دادند و سال ۲۰۰۴ نیز همین اتفاق در المپیک با قهرمانی آرژانتین تکرار شد. در اینجا بود که به فکر بسکتبال ملی خود افتادند و با این وجود در جام جهانی ۲۰۰۶ هم شکست خوردند. پس از آن سیستم خود را تغییر دادند تا بار دیگر به قهرمانی رسیدند. دبیرکل فیبا با این مثال توضیح می دهد: فقط با بازی متوجه می‌شوید که کجا قرار دارید. گاهی مشکل از بازیکنان است، گاهی از کادرفنی یا مدیریت شکست می‌خورید، به هر حال باید مقابل تیم هایی مثل استرالیا و نیوزیلند قرار بگیرید تا متوجه مسائل خود بشوید. امیدوارم کاپ آسیا شرایط تیم‌های این قاره را به خوبی نشان داده باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

خاجیریان نیز ادامه می‌دهد: ایران حالا مطمئن است که در مرحله اول همه تیم‌ها را در مقدماتی جام جهانی شکست می‌دهد، اما درباره مرحله دوم چطور؟ باید با سه تیم از میان استرالیا، چین تایپه، ژاپن و فیلیپین روبرو شوید که بدون شک رقابت با آن‌ها جذابتر خواهد بود.

 

 

 

 

باومن از فرصتی در دسترس صحبت می کند،‌ بسکتبال سه نفره که حالا رشته ای المپیکی به شمار می‌رود و​ فرصت مناسبی ایجاد می‌کند که خیلی سریعتر بسکتبال را به مدارس بکشانند،‌ زمین‌های بازی در محله‌های مختلف ایجاد کنند تا کودکان بیشتری بسکتبال بازی کنند و نیازی نباشد که حتما به باشگاه‌های خاص بروند. او می گوید: شانس‌های زیادی وجود دارد که گروه‌های بزرگی از بازیکنان جوان ایجاد کنیم و بعد روی آنها سرمایه گذاری شود تا مهارت‌های بازی پنج نفره و حرفه‌ای را آموزش ببینند. 

 

 

بحث شبکه‌های مجازی و تاثیرات آن در بسکتبال هم مورد نظر خبرنگار الدیار بود، باومن استفاده از شبکه‌های اجتماعی را در دنیای امروز اجتناب ناپذیر می‌داند و اتفاقا این شبکه‌ها را به عنوان ابزاری بسیار قوی برای تبلیغ بیشتر ورزش می‌شناسد. دبیرکل فیبا نمونه‌های خانواده خود را مثال می‌زند که در مدرسه برای استفاده از شبکه‌های اجتماعی آموزش دیده اند و ادامه می‌دهد: بازیکنان جوان اگر به خوبی آموزش ندیده باشند، متوجه نمی‌شوند که چطور باید از این شبکه‌ها استفاده کنند. شکیل اونیل ستاره بسکتبال آمریکا را برای مثال در نظر بگیرید. او برنامه تلویزیونی موفقی بعد از بازنشستگی دارد؛ اما زمانی در کنفرانس‌های خبری به سختی صحبت می‌کرد. دلیلش این است که در سیستمی بوده که به خوبی این مسائل را آموزش می‌دهند، اینکه چه بگویند و چه کاری انجام دهند. چنین سیستمی در همه کشور‌ها وجود ندارد.