مسئله بی‌خانمان‌ها در آمریکا و افول عدالت اجتماعی

یکی از مصادیق افول آمریکا فقدان عدالت اجتماعی و توزیع ناعادلانه ثروت و قدرت در آمریکاست.

رهبر معظم انقلاب در سخنرانی خود به مناسبت تسخیر لانه جاسوسی و روز دانش آموز در آبان 1397 فرمودند:  البتّه لیبرال‌دموکراسی - بنده قبلها هم مکرّر این را گفته‌ام- خود ملّت‌های غربی را که پایه و اساس حکومتشان و نظام اجتماعی‌شان بر لیبرال‌دموکراسی است، بدبخت کرده. لیبرال‌دموکراسی‌ای که امروز در غرب رایج است، خود آنها را بیچاره کرده؛ شکاف‌های اجتماعی، نبود عدالت اجتماعی، نابود شدن خانواده، فساد اخلاقیِ فراگیر و همه‌گیر، فردگرایی‌های افراطی و شدید؛ خود آنها بیچاره شده‌اند. حالا این آقا هم که آمده - این رئیس‌جمهورِ فعلیِ عجیب‌وغریبِ آمریکا- که دیگر به همه‌ی اینها چوب حراج زده و درواقع تتمّه‌ی آبروی هم آمریکا و هم لیبرال‌دموکراسی را برده

پژوهش خبری صدا وسیما: توزیع ناعادلانه ثروت و قدرت که یکی از مظاهر افول عدالت اجتماعی محسوب می‌شود، موجب شده است تا در حالی که هزاران آمریکایی در خانه های چند هزار متری زندگی می کنند، میلیون ها نفر دیگر در این کشور سرپناهی نداشته باشند و بی خانمانی در آمریکا به یک مسئله جدی تبدیل شود که عملاً راهکاری نیز برای حل آن وجود ندارد.

براساس قانون آمریکایی مک کینی- ونتو [1]بی‌خانمانی، به وضعیتی گفته می‌شود که در آن افراد به خانه و سرپناه مناسب، ثابت و منظم برای اقامت شبانه و خواب دسترسی ندارند. این وضعیت در بسیاری از کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته دیده می‌شود و هیچ کشوری نمی‌تواند ادعا کند که توانسته این پدیده را مهار کند. اما در برخی از کشورها، وضعیت بی‌خانمان‌ها متناسب با پیشرفت و توسعه در بخش‌های دیگر آن نیست که در این زمینه می‌توان به آلمان، انگلیس، فرانسه و آمریکا اشاره کرد. این پدیده در آمریکا به دغدغه جدی فعالان حقوق بشر و برخی مقامات ایالتی تبدیل شده است.

بی‌خانمانی در آمریکا

مساله بی‌خانمانی در آمریکا برای اولین بار در دهه هفتاد قرن هجدهم مطرح شد. برخی از بی‌خانمان‌ها در آن زمان در حومه‌های شهرهایی نظیر نیویورک زندگی می‌کردند. در قرن بیستم با وقوع رکود بزرگ در دهه سی، منجر به بروز فقر، گرسنگی و بی‌خانمانی گسترده شد. در آن زمان حدود دو میلیون نفر در سراسر آمریکا خانه‌های خود را از دست دادند. در دهه 1980، تعداد بی‌خانمان‌ها در آمریکا به یک بحران جدی تبدیل شد، به طوری که دولت رونالد ریگان در سال 1987، قانون مک کینی- ونتو را امضا کرد. بر اساس این قانون، دولت فدرال باید به صورت مستقیم به بی‌خانمان‌ها کمک می‌کرد،؛ ولی این کمک‌ها به اندازه‌ای نبود که این بحران را مهار کند. بحران بی‌خانمانی در آمریکا به طوری گسترده شد که گزارش‌های دولتی در سال 2017، حاکی از این بود که در آمریکا حدود پانصد و پنجاه و سه هزار و 742 نفر بی خانمان دایمی وجود  دارد که از زمان رکود بزرگ در آمریکا بی سابقه بوده است. براساس آمار، شمار بی خانمان ها در سال 2017 در نیویورک، بزرگترین پناهگاه بی‌خانمان‌ها در آمریکا، چهار ممیز یک دهم درصد افزایش یافته است.

متن کامل این مطلب در اینجا قابل دریافت است.

پژوهش خبری // تهمینه بختیاری