پخش زنده
امروز: -
چهارم شعبان سالروز ولادت حضرت ابوالفضل(ع)
حضرت ابوالفضل العباس نخستین فرزند حضرت على (ع)و ام البنین در روز چهارم شعبان سال ۲۶ هجرى در مدینه چشم به جهان گشودند.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز کهگیلویه و بویراحمد، پس از شهادت حضرت زهرا(ع) امام على(ع) زنى از
طايفه بنى كلاب را که نامش فاطمه دختر حزام بن خالد بود و نياكانش همه از دليرمردان بودندبه همسری برگزید.
طايفه بنى كلاب را که نامش فاطمه دختر حزام بن خالد بود و نياكانش همه از دليرمردان بودندبه همسری برگزید. این بانوی مکرمه پس از ازدواج با امام علی(ع) وظيفه مادرى و سرپرستى براى فرزندان حضرت زهرا(س) را به عهده گرفت و آنان را چون فرزندان خود بلكه بيشتر از فرزندانش دوست مى داشت.
گويند وقتى وى را فاطمه صدا مى زدند وى گفت مرا فاطمه صدا نكنيد زيرا فرزندان با شنيدن نام فاطمه به ياد غم هاى مادرشان مى افتند و ناراحت مى شوند بلكه مرا خادم خود بناميد و حضرت على(ع) وى را ام البنين يعنى مادر پسران ناميد و به اين نام شهرت يافت.
حضرت ابوالفضل نخستين فرزند از چنين بانوى با معرفت و حق شناس بود.
تولد وى، خانه على(عليه السلام) و دل مولا را غرق نور و سرور ساخت وقتى كه به دنيا آمد حضرت در گوش او اذان و اقامه گفت نام خدا و رسول خدا را بر گوش وى خواند و نام او را عباس قرار داد.
با آن كه اين نوزاد بسيار خوش منظر و زيبا بود به طورى كه وى را قمر بنى هاشم ناميده اند و به ماه شب چهارده تشبيه نموده اند و حضرت وى را به نام عباس نام نهاد و آن به اين علت بود كه عباس هم به معناى شير شرزه و خشمگين است و هم به معناى عبوس و چهره گرفته زيرا كه ايشان نسبت به ظالمان چهره اى خشمگين داشتند.
با آن كه هنگام تولد پدر خوشحالى مى كند، حضرت گاهى قنداقه عباس خردسال را در آغوش مى گرفت و آستين دست هاى كوچك او را بالا مى زد و بر بازوان او بوسه مى زد و اشك مى ريخت حضرت در پاسخ ام البنين نسبت به اين كار فرمود اين دست ها براى كمك و يارى به برادرش حسين قطع خواهد شد.
حضرت عباس در خانه على(ع) و در دامان مادر با ايمان وفادارش و در كنار امام حسين(ع) رشد كرد و درس هاى بزرگ انسانيت، صداقت و اخلاق را فرا گرفت.
تربيت خاص امام على(عليه السلام) بى شك در شكل دادن به شخصيت فكرى و روحى اين نوجوان سهم عمده اى داشت.
دلاورى هاى اين نوجوان از زمان پدر بزرگوارش در جنگ هاى آن حضرت با مخالفين نمودار بود كه برخى جلوه هايى از شجاعت اين نوجوان را در جنگ صفين در تاريخ ثبت كرده اند.
حضرت امام سجاد درباره حضرت عباس مى فرمايد: خداوند عمويم عباس را رحمت كند كه در راه برادرش ايثار و فداكارى كرد و از جان خود گذشت چنان فداكارى كرد كه دو دستش قلم شد خداوند نيز به او همانند جعفر بن ابى طالب در مقابل آن دو دست قطع شده دو بال عطا كرد كه با آنها در بهشت با فرشتگان پرواز مى كند عباس نزد خداوند مقام و منزلتى بسيار بزرگ دارد كه همه شهيدان در قيامت به او غبطه مى خورد.
وى تنها به عنوان يك قهرمان نامدار و دلاور مطرح نبود بلكه فضائل علمى، تقوايى او و دانش رفيع را از خردسالى از سرچمشه علوم الهى به دست آورده بود چنانچه برخى روايات اشاره به اين نكته دارند كه وى از زمان كودكى شروع به تغذيه علمى نموده است.
حضرت عباس همان جايگاه را نسبت به امام حسين(ع) داشت كه حضرت على نسبت به پيامبر(ص)داشت ايشان پشتوانه و تكيه گاهى براى امام حسين بودند چنانچه امير المؤمنين چنين جايگاهى را نسبت به پيامبر داشت.
براى ايشان 16 لقب شمرده اند از جمله عباس،ابوالفضل،ابوالقربه (پدر مشك) ،سقا، قمر بنى هاشم و باب الحوائج كه هر كدام جلوه اى از فضائل، كرامات و عظمت وى را نشان مى دهد.
نظر شما