۵۰ دقیقه دویدن در هفته خطر مرگ را کاهش می‌دهد

 به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما ؛ محققان علوم پزشکی در موسسه تندرستی و ورزش در دانشگاه ویکتوریا در استرالیا اعلام کردند دست کم ۵۰ دقیقه دویدن در هفته، خطر ابتلا به سرطان و خطر مرگ زودهنگام را کاهش می‌دهد.

بر اساس این تحقیق که نتایج آن در شماره اخیر نشریه انگلیس پزشکی ورزش منتشر شد دویدن، دست کم به میزان ۵۰ دقیقه در هفته، به کاهش خطر مرگ زودهنگام بر اثر سرطان و بیماری‌های قلبی عروقی، کمک می‌کند.
فارغ از اینکه تعداد جلسات ورزش، مدت زمان آن و شدت آن چقدر باشد، دویدن به تنهایی، تاثیری مثبت بر طول عمر دارد.
دویدن اغلب با بهبود شرایط قلبی و عملکرد متابولیک بدن همراه است.
محققان استرالیایی در این بررسی، فراتحلیلی بر روی ۱۴ مطالعه انجام دادند که بر روی ۳۲۳ هزار و ۱۴۹ نفر انجام گرفته بودند تا تاثیر دویدن را بر سرطان و بیماری‌های قلبی بررسی کنند.
این فراتحلیل (متاآنالیز) نشان داد در مقایسه با کسانی که اصلا نمی‌دوند، کسانی که دست کم یک بار در هفته می‌دوند ۲۷ درصد، کمتر در خطر همه انواع مرگ، ۳۰ درصد کمتر در خطر مرگ بر اثر بیماری‌های قلبی عروقی، و ۲۳ درصد کمتر در خطر مرگ بر اثر سرطان قرار دارند.
پژوهشگران دریافتند می‌توان این نتایج را فقط با ۵۰ دقیقه دویدن در هفته، به دست آورد حال اگر تمام این دقایق، در یک جلسه جمع شده باشد یا در جلسات کوتاه تری، در طول هفته، توزیع شده باشد.
شدت دویدن، تفاوتی ایجاد نمی‌کند، ولی طول مدت دویدن، موثر خواهد بود و نکته مهم این است که دویدن بیشتر از این مقدار، به معنی کم‌تر شدن خطرات یاد شده نیست.
دکتر زلیکو پدیسیچ و همکارانش در دانشگاه ویکتوریا می‌گویند صرف نظر از تعداد جلسات، طول زمان و شدت ورزش، دویدن به نوبه خود، طول عمر را به راحتی افزایش می‌دهد.
وی به نشریه جهان دوندگان Runner's World گفت در مطالعه ما، عوامل دیگر، دخیل نبود و به راحتی توانستیم به نتایج جالبی دست یابیم.
وی درباره علت تاثیر دویدن بر کاهش این خطرات گفت محققان دریافته اند دویدن، به طور کلی، عملکرد قلب را بهبود می‌بخشد، چربی بدن را کاهش می‌دهد و تناسب هوازی و متابولیک را تقویت می‌کند و این عوامل، به نوبه خود، عوامل طلایی در کاهش خطرات محسوب می‌شوند.
به گفته محققان، با دویدن، خطر بیماری‌های قلبی، فشار خون بالا، سرطان، بیماری‌های تنفسی، کلسترول بالای خون و ابتلا به دیابت نوع دوم نیز کم می‌شود؛ تعادل فرد بهبود می‌یابد و خطر ناتوانی جسمی نیز کم خواهد شد.