با کلام وحی؛ سوره شمس

داستان حضرت صالح (ع) و معجزه اش
قوم ثمود، پیامبرشان حضرت صالح (ع) را باور نداشتند. روزی بزرگان قوم نزد حضرت صالح (ع) رفتند و به او گفتند: اگر تو واقعاً پیامبر خدایی، معجزه‌ای به ما نشان بده! و از او خواستند تا از دل کوه شتری بیرون بیاورد.
حضرت صالح (ع) دعا کرد و خداوند رحمان دعایش را پذیرفت و ناگهان از میان سنگ ها، شتر ماده‌ای بیرون آمد. حضرت صالح (ع) به آنان گفت: این شتر معجزه‌ی پروردگار است. همه می‌توانید از شیرش استفاده کنید، اما بدانید او آزاد است هر جا چرا کند. یک روز شما از آب چشمه استفاده کنید و یک روز آب مخصوص شتر است. مراقب باشید آسیبی به شتر نرسد که در آن صورت عذاب الهی بر شما نازل می‌شود.
اما به زودی مردم بی ایمان از این وضع خسته شدند و تصمیم گرفتند شتر را بکشند. یکی از کافران به نام قداربن سالف که بسیار بی رحم و سنگدل بود، نقشه را عملی ساخت و با ضرباتی پای شتر را قطع کرد و شتر را به هلاکت رساند. حضرت صالح (ع) بسیار غمگین شد و به مردم سه روز مهلت داد تا در خانه‌های خود بمانند، توبه کنند و به خداوند یگانه ایمان بیاورند. اما آنان از این فرصت هم استفاده‌ای نکردند. سرانجام عذاب الهی بر آنان نازل شد. صاعقه‌ای سرزمینشان را در هم کوبید و همه در خانه هایشان افتادند و مردند.
شهر در سکوت فرو رفت؛ گویی هرگز کسی در آن سرزمین زندگی نمی‌کرده است. خداوند مهربان، حضرت صالح (ع) و یاران با ایمانش را از این عذاب نجات داد. در قرآن، خداود مهربان سوگند یاد می‌کند که هر کس پرهیزکار باشد، رستگار می‌شود و هر کس نفس خود را آلوده سازد، زیانکار و ناامید خواهد شد: