با کلام وحی؛ سوره انفطار

به گزارش خبرگزاري صدا وسيما، سوره انفطار به اتفاق مفسران مکى است و اندکى پیش از هجرت بعد از سوره نازعات و قبل از سوره انشقاق نازل شده است. هماهنگى و نظم موجود در میان آیات این سوره نشان وحدت نزول آن است. بنا به قول مشهور ترتیب نزول آن مانند ترتیب کنونى آن در مصحف، ۸۲ و داراى ۱۹ آیه ، ۸۱ کلمه و ۳۱۹ حرف است.

 

نام دیگر سوره انفطار
نام مشهور آن انفطار، مصدر باب انفعال به معناى شکافته شدن و برگرفته از کلمه «انفَطَرَت» در آیه نخست آن است. در روایات و برخى منابع کهن از آن به سوره «اِذَا السَّماءُ انفَطَرَت» و در برخى تفاسیر به سوره «انفطرت» و «المنفطره» نیز یاد شده است.

 

 

محتواى سوره
این سوره به انسان هشدار مى‌دهد مبادا به سبب فراموش کردن قیامت و حسابرسى اعمال در آن روز و به امید احسان پروردگار مرتکب گناه شود، از این‌رو در آیات ۱‌ـ‌۵ با برشمردن برخى از حوادث هولناک آستانه قیامت و این که در آن روز انسان پس از برانگیخته شدن از گور بر تمام آثار و اعمالش مطلع مى‌گردد به معرفى روز قیامت مى‌پردازد و در آیات ۶ ـ ۸ انسان را به سبب ناسپاسى در برابر نعمت‌هاى خداداد سرزنش و به او هشدار مى‌دهد.
در آیات ۹‌ـ ۱۶ راز نافرمانى انسان را فراموش کردن قیامت مى‌داند و براى بیدارى او از خواب غفلت بر این نکته تأکید مى‌ورزد که بر انسان نگهبانانى گمارده شده است که کارهاى او را ثبت مى‌کنند. سپس به سرنوشت نیکان و بدان اشاره مى‌کند و در پایان، آیات ۱۷ ـ ۱۹ با اشاره به دشواری‌هاى آن روز عظیم مى‌گوید: روزى است که هیچ‌کس قادر بر کارى به سود دیگرى نیست و این واقعیت که همه امور از آن خداست در آن روز آشکار مى‌شود.

فضیلت سوره
بر پایه روایتى از امام صادق علیه‌السلام کسى که همواره در نمازهاى واجب و مستحب، سوره‌هاى انفطار و انشقاق را تلاوت کند. خداوند بین او و حاجتش فاصله نمى‌اندازد و مانعى میان او و خداوند نخواهد بود و پیوسته خداى سبحان به او مى‌نگرد تا از حساب مردم فارغ شود.