سوره‌ای که پیامبر (ص) را پیر کرد

در آیه ۱۱۲ سوره هود خداوند سبحان به پیامبرش می‌فرماید: (فَاسْتَقِمْ کَما أُمِرْتَ): استقامت کن در راه تبلیغ و ارشاد، استقامت کن در طریق مبارزه و پیکار استقامت کن در انجام وظائف الهی و پیاده کردن تعلیمات قرآن. ولی این استقامت نه به خاطر خوشایند این و آن باشد و نه از روی تظاهر و ریا، و نه برای کسب عنوان قهرمانی و نه برای بدست آوردن مقام و ثروت و کسب موفقیت و قدرت، بلکه تنها به خاطر فرمان خدا و آن گونه که به تو دستور داده شده است باید باشد. اما این دستور تنها مربوط به تو نیست، هم تو باید استقامت کنی «و همچنین کسانی که با تو به سوی خدا آمده ‏اند» باید استقامت کنند (وَ مَنْ تابَ مَعَک).

استقامتی خالی از افراط و تفریط، و زیاده و نقصان «و طغیان نکنید» (وَ لا تَطْغَوْا). یعنی، استقامتی که در آن طغیان وجود نداشته باشد. «چرا که خداونی از اعمال شما آگاه است» (إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ)؛ و هیچ حرکت و سکون و سخن و برنامه ‏ای بر او مخفی

نمی ‏ماند.
در حدیث معروفی از ابن عباس چنین می‌خوانیم: «هیچ آیه ‏ای شدید و مشکلتر از این آیه بر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نازل نشد و لذا هنگامی که اصحاب از آن حضرت پرسیدند چرا به این زودی مو‌های شما سفید شده و آثار پیری نمایان، گشته، فرمود: مرا سوره هود و واقعه پیر کرد!