میلاد با سعادت امام حسین علیه السلام، روز پاسدار+ مداحی

سوم شعبان سالروز میلاد امام حسین علیه السلام است. روز میلاد آن امام عزیز به روز پاسدار نام گذاری شده است.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مرکز اردبیل؛ امام حسین علیه السلام، در سوم ماه شعبان در شهر مدینه به دنیا آمد.

امام حسین علیه السلام، امام سوم شیعیان است که در واقعه عاشورا به شهادت رسید. او فرزند دوم امام علی (ع) و فاطمه زهرا (س) و نوه حضرت محمد (ص) است. پس از برادرش امام حسن (ع) ده سال امامت شیعیان را بر عهده داشت.

سـرور جوانان بهشت

میلاد با سعادت امام حسین علیه السلام، روز پاسدار+ مداحی

امام حسین علیه السلام سومین امام و دومین نواده رسول خدا (ص) و یکی از دو سرور جوانان اهل بهشت و دو گل خوشبوی محمد مصطفی (ص) و یکی از پنج نفر اصحاب کساست.
کنیه امام، ابوعبدالله و القاب وی را الرشید، الوفی، الطیب، السید، الزکی، المبارک، التابع لمرضاة الله، الدلیل علی ذات الله، و السبط، نوشته اند. اما بالاترین لقب همان است که جد بزرگوارش پیامبر (ص) بر او و برادرش امام حسن (ع) نهاده و فرمود: حسن و حسین دو سرور جوانان اهل بهشتند؛ و در جای دیگر رسول الله (ص) امام حسین (ع) را به نام سبط خواند.
امام حسین (علیه السلام) مورد علاقه شدید پیامبر خدا صلی الله علیه و آله بود و آن حضرت درباره او فرمود: «حسینٌ منی و اَنا مِن حسینٍ ...» و در آغوش پیامبر بزرگ شد. هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود.

امام حسین علیه السلام و امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف
نقطه آغازین ارتباط از تولد هر دو امام در ماه شعبان شروع می‌شود. جالب این که سوم شعبان، روز میلاد امام سوم شیعیان می‌باشد و پیشوای دوازدهم نیز دوازده روز بعد، در نیمه شعبان، دنیا را به وجود نورانی خویش نور باران کرده است. زاد روز امام حسین علیه السلام باید به یاد امام عصر عج الله تعالی فرجه، بود و در روز میلاد حضرت حجت عج الله تعالی فرجه باید سیدالشهدا را یاد کرد؛ در دعای هریک از این دو معصوم، جمله‌هایی را زیر لب زمزمه می‌کنیم که یاد دیگری را در دل زنده می‌کند.

برگ‌هایی از دفتر کرامات امام حسین علیه السلام
میلاد با سعادت امام حسین علیه السلام، روز پاسدار

فطرس فرشته بال شکسته و افتاده به جزیره‌ای بود که هنگام تولد امام حسین (ع) همراه جبرئیل نزد پیامبر صلی الله علیه و آله آمد و خود را بر گهواره حسین مالید و دوباره خداوند به او بال داد و به آسمان رفت. او که شفا یافته حسین (ع) بود، عهد کرد که سلام زائران را به حسین (ع) برساند: «.. وَلَهُ عَلَی مُکافاةُ لایزُورُهُ زائِرٌ اِلا اَبْلَغْتُهُ سَلامَهُ وَ لایصلی عَلَیهِ مُصَل اِلا اَبلَغْتُهُ صَلاتَهُ ...» بر عهده من است که شفا دهی او را جبران کنم. هیچ زائری نیست که او را زیارت کند، مگر آنکه سلامش را به آن حضرت می‌رسانم و هیچ کس بر او درود نمی‌فرستد، مگر آنکه درودش را به او ابلاغ کنم. به گفته ابن عباس، این فرشته در بهشت، به نام غلام حسین بن علی شناخته می‌شود. (فرهنگ عاشورا، ص ۳۴۶)